кудлы́чыць
‘касмаціць, кудлаціць каго-небудзь, што-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
кудлы́чу |
кудлы́чым |
| 2-я ас. |
кудлы́чыш |
кудлы́чыце |
| 3-я ас. |
кудлы́чыць |
кудлы́чаць |
| Прошлы час |
| м. |
кудлы́чыў |
кудлы́чылі |
| ж. |
кудлы́чыла |
| н. |
кудлы́чыла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
кудлы́ч |
кудлы́чце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
кудлы́чачы |
Крыніцы:
piskunou2012.
ку́дра
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ку́дра |
ку́дры |
| Р. |
ку́дры |
ку́драў |
| Д. |
ку́дры |
ку́драм |
| В. |
ку́дру |
ку́дры |
| Т. |
ку́драй ку́драю |
ку́драмі |
| М. |
ку́дры |
ку́драх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012.
Ку́дрычы
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Ку́дрычы |
| Р. |
Ку́дрыч Ку́дрычаў |
| Д. |
Ку́дрычам |
| В. |
Ку́дрычы |
| Т. |
Ку́дрычамі |
| М. |
Ку́дрычах |
Кудры́шчына
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Кудры́шчына |
| Р. |
Кудры́шчына |
| Д. |
Кудры́шчыну |
| В. |
Кудры́шчына |
| Т. |
Кудры́шчынам |
| М. |
Кудры́шчыне |
куды́
часціца
Крыніцы:
krapivabr2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
куды́
прыслоўе
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| куды́ |
- |
- |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.