Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аеёілнорстуфхцчшыэюя’

па́лка

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч. выш. найвыш.
па́лка - -

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

палкаво́дзец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. палкаво́дзец палкаво́дцы
Р. палкаво́дца палкаво́дцаў
Д. палкаво́дцу палкаво́дцам
В. палкаво́дца палкаво́дцаў
Т. палкаво́дцам палкаво́дцамі
М. палкаво́дцу палкаво́дцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

палкаво́дскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. палкаво́дскі палкаво́дская палкаво́дскае палкаво́дскія
Р. палкаво́дскага палкаво́дскай
палкаво́дскае		 палкаво́дскага палкаво́дскіх
Д. палкаво́дскаму палкаво́дскай палкаво́дскаму палкаво́дскім
В. палкаво́дскі (неадуш.)
палкаво́дскага (адуш.)		 палкаво́дскую палкаво́дскае палкаво́дскія (неадуш.)
палкаво́дскіх (адуш.)
Т. палкаво́дскім палкаво́дскай
палкаво́дскаю		 палкаво́дскім палкаво́дскімі
М. палкаво́дскім палкаво́дскай палкаво́дскім палкаво́дскіх

Крыніцы: piskunou2012.

палкаво́дчы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. палкаво́дчы палкаво́дчая палкаво́дчае палкаво́дчыя
Р. палкаво́дчага палкаво́дчай
палкаво́дчае		 палкаво́дчага палкаво́дчых
Д. палкаво́дчаму палкаво́дчай палкаво́дчаму палкаво́дчым
В. палкаво́дчы (неадуш.)
палкаво́дчага (адуш.)		 палкаво́дчую палкаво́дчае палкаво́дчыя (неадуш.)
палкаво́дчых (адуш.)
Т. палкаво́дчым палкаво́дчай
палкаво́дчаю		 палкаво́дчым палкаво́дчымі
М. палкаво́дчым палкаво́дчай палкаво́дчым палкаво́дчых

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996.

палкавы́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. палкавы́ палкава́я палкаво́е палкавы́я
Р. палкаво́га палкаво́й
палкаво́е		 палкаво́га палкавы́х
Д. палкаво́му палкаво́й палкаво́му палкавы́м
В. палкавы́ (неадуш.)
палкаво́га (адуш.)		 палкаву́ю палкаво́е палкавы́я (неадуш.)
палкавы́х (адуш.)
Т. палкавы́м палкаво́й
палкаво́ю		 палкавы́м палкавы́мі
М. палкавы́м палкаво́й палкавы́м палкавы́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

па́лкасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. па́лкасць
Р. па́лкасці
Д. па́лкасці
В. па́лкасць
Т. па́лкасцю
М. па́лкасці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

па́лкі

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. па́лкі па́лкая па́лкае па́лкія
Р. па́лкага па́лкай
па́лкае		 па́лкага па́лкіх
Д. па́лкаму па́лкай па́лкаму па́лкім
В. па́лкі (неадуш.)
па́лкага (адуш.)		 па́лкую па́лкае па́лкія (неадуш.)
па́лкіх (адуш.)
Т. па́лкім па́лкай
па́лкаю		 па́лкім па́лкімі
М. па́лкім па́лкай па́лкім па́лкіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Па́лкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Па́лкі
Р. Па́лак
Д. Па́лкам
В. Па́лкі
Т. Па́лкамі
М. Па́лках

палкну́ць

‘палкнуць што-небудзь і без прамога дапаўнення’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. палкну́ палкнё́м
2-я ас. палкне́ш палкняце́
3-я ас. палкне́ палкну́ць
Прошлы час
м. палкну́ў палкну́лі
ж. палкну́ла
н. палкну́ла
Загадны лад
2-я ас. палкні́ палкні́це
Дзеепрыслоўе
прош. час палкну́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

палко́ўнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. палко́ўнік палко́ўнікі
Р. палко́ўніка палко́ўнікаў
Д. палко́ўніку палко́ўнікам
В. палко́ўніка палко́ўнікаў
Т. палко́ўнікам палко́ўнікамі
М. палко́ўніку палко́ўніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.