honor
1.
n.
1) сла́ва, чэсьць f.
2) го́нар -у m.
to be an honor to one's family — быць го́нарам сям’і́
3) пава́га, паша́на f.
The wealth he held in great honor — Бага́цьце ў яго́ было́ ў вялі́кай паша́не
4) ушанава́ньне
military honors — вайско́выя ўшанава́ньні
5) высо́кае стано́вішча; паса́да f.; до́брае імя́, рэпута́цыя f.
2.
v.t.
1) шанава́ць, паважа́ць
2) аддава́ць паша́ну
3) ста́віцца з паша́най
4) удасто́іць
to be honored by a royal visit — быць удасто́еным карале́ўскага візы́ту
5) плаці́ць у час раху́нкі
•
- do honor
- upon my honor!
- do the honors
honorable
[ˈɑ:nərəbəl]
adj.
1) сумле́нны, высакаро́дны
2) пачэ́сны, ганаро́вы
honorable duty — пачэ́сны абавя́зак
Honorable — шано́ўны, паважа́ны, дасто́йны; высокашано́ўны, высокадасто́йны
honorable mention — ганаро́вая ўзнагаро́да або́ адзна́ка
honorably
[ˈɑ:nərəbli]
adv.
1) сумле́нна, высакаро́дна, з го́нарам
2) пачэ́сна
honorary
[ˈɑ:nəreri]
adj.
1) ганаро́вы
honorary degree — ганаро́вая ступе́нь
2) ганаро́вы, які працу́е бяспла́тна
hood
[hʊd]
1.
n.
1) капюшо́н -а, капту́р -а́ m.
2) засло́на f., наве́с -у m.
3) капо́т -а m.
hood of the automobile — капо́т аўтамабі́ля
2.
v.t.
пакры́ць каптуро́м, наве́сам
hoodwink
[ˈhʊdwɪŋk]
v.t.
1) ашу́кваць, падма́нваць, абду́рваць
2) закрыва́ць, хава́ць
3) завя́зваць во́чы каму́ чым
hoof
[hu:f]
n, pl. hoofs or hooves
1) капы́т -а́ m.
2) капы́тная жывёліна
3) чалаве́чая ступня́ (жартаўлі́ва)
4) Geom. ко́нус -а m.