conjunct
спалу́чаны; супо́льны; зьвяза́ны
conjunct
спалу́чаны; супо́льны; зьвяза́ны
conjunction
1) су́вязь
2) зьбег -у
3)
conjunctiva
каньюнкты́ва (сьлі́зістая абало́нка во́ка)
conjunctive
1) злуча́льны
2) злу́чаны, спалу́чаны
3) злу́чнікавы
2.злуча́льнае сло́ва, злу́чнік -а
conjure
v.
1) закліна́ць (чарадзе́йнымі сло́вамі)
2) вядзьма́рыць, чарава́ць
3)
1) выкліка́ць ду́хаў
2) пака́зваць фо́кусы, займа́цца штука́рствам
conjurer, conjuror
1) штука́р -а́, фо́кусьнік -а
2) чараўні́к -а́, чарадзе́й -я
conk
1)
2)
3) уда́р у галаву́
2.уда́рыць, саўгану́ць (
•
- conk out
conk out
перастава́ць працава́ць, лама́цца, псава́цца (
Connacht
Ко́нахт (край у Ірля́ндыі)
connate
1) прыро́джаны, прыро́дны
2) аднача́сна наро́джаны, паўста́лы
3) свая́цкі, падо́бны (нату́раю)
4)