узрыва́льнік, -а, мн. -і, -аў, м. (спец.).

Механізм, які выклікае выбух зарада ў міне, артылерыйскім снарадзе, ракеце, авіябомбе, тарпедзе і пад.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

узрыва́льнік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. узрыва́льнік узрыва́льнікі
Р. узрыва́льніка узрыва́льнікаў
Д. узрыва́льніку узрыва́льнікам
В. узрыва́льнік узрыва́льнікі
Т. узрыва́льнікам узрыва́льнікамі
М. узрыва́льніку узрыва́льніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

узрыва́льнік м. взрыва́тель

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Узрывальнік 10/437 (іл.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

узрыва́льнік, ‑а, м.

Прыстасаванне ў міне, снарадзе і пад., якое выклікае выбух, узрыў. Спачатку .. [Аўгіння] баялася, але Мікола пераканаў, што снарады абясшкоджаны — у іх няма ўзрывальнікаў. Новікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

узрывальнік

т. 16, с. 186

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

узрыва́льнік м. вайск., тэх. Zünder m -s, -;

дыстанцы́йны ўзрыва́льнік Zéitzünder m;

узрыва́льнік запаво́ленага дзе́яння Verzögerungszünder m;

уда́рны ўзрыва́льнік Áufschlagzünder m

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

fuse​2 [fju:z] n. tech. запа́л, узрыва́льнік; бікфо́рдаў шнур

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

взрыва́тель узрыва́льнік, -ка м.; (детонатор) дэтана́тар, -ра м., запа́л, -ла м., запа́льнік, -ка м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Zünder m -s, -

1) запа́льнік

2) вайск. запа́л, узрыва́льнік

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)