Verbum

анлайнавы слоўнік

спачыва́ць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
	адз.	мн.
1-я ас.	спачыва́ю	спачыва́ем
2-я ас.	спачыва́еш	спачыва́еце
3-я ас.	спачыва́е	спачыва́юць
Прошлы час
м.	спачыва́ў	спачыва́лі
ж.	спачыва́ла
н.	спачыва́ла
Загадны лад
2-я ас.	спачыва́й	спачыва́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час	спачыва́ючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

спачыва́ць несов.

1. отдыха́ть;

2. перен., уст. (быть похороненым) поко́иться, почива́ть;

◊ с. на ла́ўрах — почива́ть на ла́врах

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

спачыва́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да спачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спачыва́ць, спачыць

1. (адпачываць) sich erhólen; (áus)rúhen vi, sich áusruhen; áusspannen vi, sich entspánnen;

2. перан., высок. (памерці) stérben* vi (s), entschláfen* vi (s);

◊

спачыва́ць на ла́ўрах auf séinen Lórbeeren áusruhen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

спачы́ць, -чну́, -чне́ш, -чне́; -чнём, -чняце́, -чну́ць; -чні́; зак.

1. Аднавіць свае сілы адпачываючы.

С. перад дарогай.

2. перан. Памерці (высок.).

|| незак. спачыва́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

|| наз. спачыва́нне, -я, н. (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

опочива́ть несов., уст. спачыва́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

отдыха́ть несов. адпачыва́ць; спачыва́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

спачыва́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. спачываць — спачыць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

spoczywać

незак.

1. адпачываць;

2. спачываць;

spoczywać w grobie кніжн. спачываць у магіле

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ліхта́ршчык, ‑а, м.

Той, хто наглядае за дзейнасцю і спраўнасцю ліхтароў. Двайнік пакінуў браму адпёртаю і пайшоў спачываць пасля бяссоннай ночы. Ліхтаршчык тушыў ліхтары. Гартны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)