спалуча́льны, -ая, -ае.

Які дазваляе спалучыць што-н., з’яўляецца вынікам спалучэння чаго-н.

Складаназлучаныя сказы са спалучальнымі адносінамі.

С. рэфлекс.

|| наз. спалуча́льнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

спалуча́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. спалуча́льны спалуча́льная спалуча́льнае спалуча́льныя
Р. спалуча́льнага спалуча́льнай
спалуча́льнае		 спалуча́льнага спалуча́льных
Д. спалуча́льнаму спалуча́льнай спалуча́льнаму спалуча́льным
В. спалуча́льны (неадуш.)
спалуча́льнага (адуш.)		 спалуча́льную спалуча́льнае спалуча́льныя (неадуш.)
спалуча́льных (адуш.)
Т. спалуча́льным спалуча́льнай
спалуча́льнаю		 спалуча́льным спалуча́льнымі
М. спалуча́льным спалуча́льнай спалуча́льным спалуча́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

спалуча́льны

1. грам. соедини́тельный;

складаназлу́чаныя ска́зы са ~нымі адно́сінамі — сложносочинённые предложе́ния с соедини́тельными отноше́ниями;

2. спец. сочета́тельный;

с. рэфле́кс — сочета́тельный рефле́кс

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

спалуча́льны, ‑ая, ‑ае.

Які дазваляе спалучаць што‑н., з’яўляецца вынікам спалучэння чаго‑н. Спалучальны закон. Спалучальны рэфлекс.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спалуча́льны спец. Kombinatións-, kombiníert

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Спалучальны закон, гл. Асацыятыўнасць

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

спалучальны закон

т. 15, с. 96

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

сочета́тельный спалуча́льны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

АСАЦЫЯТЫ́ЎНАСЦЬ (ад лац. associare далучаць),

спалучальнасць, спалучальны закон (матэм.), уласцівасць складання і множання лікаў, якая выражана тоеснасцю (a + b) + c = a + (b + c) і (a b) c = a (bc) адпаведна (спачатку выконваецца аперацыя, узятая ў дужкі). Уласцівасць асацыятыўнасці мае множанне матрыц, падстановак, пераўтварэнняў. Аперацыі дзялення і аднімання не асацыятыўныя.

т. 2, с. 21

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

дый, злуч. (разм.).

1. спалучальны. Злучае члены сказа, што абазначаюць паслядоўныя з’явы, па знач. набліжаецца да злучнікаў «і», «ды».

Узяў сякеру дый падаўся ў лес.

2. далучальны. Далучае члены сказа і сказы, якія ўдакладняюць або абагульняюць папярэднія думкі.

Стаю адзін дый думаю.

А я вазьму дый раскажу аб усім.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)