пусты́рь м. пу́стка, -кі ж., пустэ́ча, -чы ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пусты́р, -ра́ м. пусты́рь
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пу́стка ж.
1. (заросший, запущенный участок) пусты́рь м., пу́стошь;
2. пусто́е помеще́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Пусты́рнік ’сардэчнік’ (в.-дзв., смарг., лудз., Сл. ПЗБ), ’чорны паслён’ (ТС). Запазычана з рус. пустырник ’сардэчнік’ (ад пустырь ’закінуты куток, пусташ’, дзе расце), параўн.: пустырніку нас называюць глухая крапіва (смарг., Сл. ПЗБ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пустэ́ча ж.
1. (заброшенное место) пусты́рь м.; пу́стошь;
2. пустота́;
гу́лкая п. калідо́ра — гу́лкая пустота́ коридо́ра
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Пусты́р ’абложная зямля; незасеянае месца’ (ДАБМ, ТСБМ, Цых.), ’голае поле’ (брасл., Сл. ПЗБ); сюды ж пусты́рнік ’пустка’: у нас і добрая зямля, і пусты́рнікі (светлаг., Мат. Гом.). Ад пусты́ (< *pustъ), паралелі: рус. пусты́рь ’закінуты куток, пусташ’, серб.-харв. пу̀стара ’пусташ, стэп’, ст.-прус. paustre ’пусташ, дзікае месца’, параўн. таксама Мартынаў, Этимология–1982, 9.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)