пустоме́ля разг. пустаме́ля, -лі м. и ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пустамало́т м., обл. пустоме́ля
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
балабо́нка ж., разг. болту́нья, пустоме́ля, балабо́лка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пустаме́ля м. и ж., разг. пустоме́ля
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Пустаме́ля ’балбатун, несур’ёзны чалавек’ (ТСБМ; міёр., З нар. сл.), пустоме́ля ’тс’ (ТС), а таксама пустамол ’тс’ (Цых.), сярод пісьменнікаў апошнюю форму ўжываюць М. Лупсякоў, І. Шамякін; сюды ж укр. пустомо́лка ’ханжа’, рус. пустоме́ля ’балбатун’. Ад пусты́ (гл.) і мало́ць (гл.); паводле Сабалеўскага (Лекции, 186), *меля — дзеепрыметнік ад малоць. Гл. Фасмер, 3, 411; параўн. наступнае слова.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
лапату́н, -на́ м., разг. лопоту́н, болту́н, пустоме́ля; трещо́тка, тарато́рка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
балабо́н м., разг.
1. бубе́нчик; погрему́шка ж.;
2. перен. болту́н, пустоме́ля
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
болту́нья разг.
1. (пустомеля) балбату́ха, -хі ж., лапату́ха, -хі ж.;
2. (сплетница) плятка́рка, -кі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
болту́нI разг.
1. (пустомеля) балбату́н, -на́ м., лапату́н, -на́ м., пустасло́ў, -ло́ва м.;
2. (сплетник) плятка́р, род. плеткара́ м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
НАВІКО́Ў (Мікалай Іванавіч) (8.5.1744, радавы маёнтак Ціхвінскае-Аўдоцціна каля г. Бронніцы Маскоўскай вобл., Расія — 12.8.1818),
рускі асветнік, журналіст, кнігавыдавец, пісьменнік. Вучыўся ў дваранскай гімназіі пры Маскоўскім ун-це. З 1769 выдаваў часопісы. у т. л. сатырычныя («Трутень», «Пустомеля», «Живописец», «Кошелек»), першыя рас. часопісы: філас. «Утренний свет» (1777—80), крытыка-бібліягр. «Санкт-Петербургские ученые ведомости» (1777), дзіцячы «Детское чтение...» (1785—89). Склаў і выдаў «Спроба гістарычнага слоўніка пра расійскіх пісьменнікаў» (1772), кнігу помнікаў рас. гісторыі і л-ры «Старадаўняя расійская вівліёфіка» (1773—75) і інш. Аўтар цыкла сатыр. апавяданняў «Прыказкі расійскія» (1782), прац па педагогіцы («Пра выхаванне і навучанне дзяцей...», 1783), эканоміцы («Пра гандаль увогуле», 1783) і інш. Выступаў супраць прыгоннага права, за нац. асновы рус. культуры. Арганізатар друкарняў, бібліятэк, школ у Маскве, кніжных магазінаў у гарадах Расіі. У 1770-я г. далучыўся да масонаў. У 1792 за антыўрадавую дзейнасць паводле загаду Кацярыны II зняволены на 15 гадоў, вызвалены ў 1796 без дазволу працягваць ранейшую дзейнасць.
Тв.: Избранное. М., 1983.
Літ.:
Западов А.В. Новиков. М., 1968;
Мартынов И.Ф. Книгоиздатель Н.Новиков. М., 1981.
т. 11, с. 105
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)