пазва́ны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пазва́ны пазва́ная пазва́нае пазва́ныя
Р. пазва́нага пазва́най
пазва́нае		 пазва́нага пазва́ных
Д. пазва́наму пазва́най пазва́наму пазва́ным
В. пазва́ны (неадуш.)
пазва́нага (адуш.)		 пазва́ную пазва́нае пазва́ныя (неадуш.)
пазва́ных (адуш.)
Т. пазва́ным пазва́най
пазва́наю		 пазва́ным пазва́нымі
М. пазва́ным пазва́най пазва́ным пазва́ных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пазва́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пазва́ны пазва́ная пазва́нае пазва́ныя
Р. пазва́нага пазва́най
пазва́нае		 пазва́нага пазва́ных
Д. пазва́наму пазва́най пазва́наму пазва́ным
В. пазва́ны (неадуш.)
пазва́нага (адуш.)		 пазва́ную пазва́нае пазва́ныя (неадуш.)
пазва́ных (адуш.)
Т. пазва́ным пазва́най
пазва́наю		 пазва́ным пазва́нымі
М. пазва́ным пазва́най пазва́ным пазва́ных

Кароткая форма: пазва́на.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пазва́ны

1. по́званный; приглашённый;

2. окли́кнутый, окри́кнутый;

1, 2 см. пазва́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пазва́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад пазваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

окли́кнутый аклі́кнуты, паклі́каны, пазва́ны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

по́званный паклі́каны; пазва́ны; запро́шаны, папро́шаны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пома́ненный

1. пазва́ны, паклі́каны;

2. пава́блены, пана́джаны; см. помани́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

потре́бованный запатрабава́ны;

2. пазва́ны, паклі́каны; см. потре́бовать​ 1, 3;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

КАЛЕ́СНІК (Станіслаў Вікенцьевіч) (23.1.1901, С.-Пецярбург — 1977),

расійскі географ і гляцыёлаг. Акад. АН СССР (1968, чл.-кар. 1953). Скончыў Ленінградскі ун-т (1929). З 1950 у Ленінградскім ун-це, з 1971 дырэктар Ін-та азёразнаўства АН СССР. Навук. працы па гляцыялогіі і геамарфалогіі Цэнтр. Цянь-Шаня і Джунгарскага Алатау, па тэарэт. пытаннях гляцыялогіі, землязнаўства, фіз. геаграфіі. Прэзідэнт Геагр. т-ва СССР (1964), віцэ-прэзідэнт Міжнар. геагр. саюза (1968). Яго імем пазваны ледавікі ў Заілійскім Алатау, Джунгарскім Алатау, па Палярным Урале.

Тв.:

Основы общего землеведения. 2 изд. М., 1955;

Очерки гляциологии. М., 1963;

Общие географические закономерности Земли. М., 1970.

т. 7, с. 462

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

при́званный

1. прич. пазва́ны, паклі́каны;

2. прич. прызва́ны;

3. прич. заклі́каны (на што і да чаго); см. призва́ть;

4. (имеющий призвание) прызва́ны; (предназначенный) прызна́чаны;

он при́зван быть учёным ён прызва́ны (прызна́чаны) быць вучо́ным, яго прызва́нне быць вучо́ным;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)