непрыкме́тны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. непрыкме́тны непрыкме́тная непрыкме́тнае непрыкме́тныя
Р. непрыкме́тнага непрыкме́тнай
непрыкме́тнае		 непрыкме́тнага непрыкме́тных
Д. непрыкме́тнаму непрыкме́тнай непрыкме́тнаму непрыкме́тным
В. непрыкме́тны (неадуш.)
непрыкме́тнага (адуш.)		 непрыкме́тную непрыкме́тнае непрыкме́тныя (неадуш.)
непрыкме́тных (адуш.)
Т. непрыкме́тным непрыкме́тнай
непрыкме́тнаю		 непрыкме́тным непрыкме́тнымі
М. непрыкме́тным непрыкме́тнай непрыкме́тным непрыкме́тных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

непрыкме́тны, см. непрыме́тны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

непрыкме́тны, ‑ая, ‑ае.

1. Такі, які цяжка заўважыць, прыкмеціць. Ішлі [хлопцы] вузкай, амаль непрыкметнай сцежкай. Шашкоў. Мне да болю жыццё падабаецца — Я нідзе ў ім не бачу драбніц: Мора бурнай вады сабіраецца З рэк, якія з крыніц пачынаюцца, З непрыкметных маленькіх крыніц. Непачаловіч. // Які не кідаецца ў вочы. Ігнась пачаў заўважаць, што між Лявонам і Довідам існуе нейкая непрыкметпая сувязь, якую яны абодва ўтойваюць ад хатніх. Чарнышэвіч. Добрая палова поспехаў атрада грунтавалася на .. непрыкметнай падрыхтоўчай рабоце [сувязных]. Брыль. // Які ледзь адчуваецца, нязначны, невялікі. Непрыкметныя змены.

2. Які не вылучаецца сярод іншых; нявідны. Старастам быў пастаўлены ўпарты аднаасобнік Ларывон Бугай, вельмі маўклівы і непрыкметны чалавек. Шамякін. — Ціхі быў чалавек [Нічыпар], спакойны і ўжо, мабыць, залішне непрыкметны. Кулакоўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

непрыкме́тны і непрыме́тны, -ая, -ае.

1. Такі, які цяжка заўважыць, прыкмеціць; нязначны.

Непрыкметная крынічка.

Прайсці непрыметна (прысл.).

2. Які не вылучаецца сярод іншых.

Н. чалавек.

|| наз. непрыкме́тнасць, -і, ж. і непрыме́тнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

непрыкме́тны

1. (такі, які цяжка заўважыць) únmerklich; kaum zu bemérken;

2. (які не вылучаецца сярод іншых) nicht bemérkenswert; únansehlich;

непрыкме́тны чалаве́к ein Mensch, der nicht áuffällt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

тае́мны, -ая, -ае.

1. Схаваны, невядомы, непрыкметны для іншых.

2. Загадкавы, невядомы, акружаны тайнай.

3. У якім схавана тайна.

|| наз. тае́мнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

неприме́тный непрыме́тны, разг. непрыкме́тны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

inconspicuous [ˌɪnkənˈspɪkjuəs] adj. непрыкме́тны, непрыме́тны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

imperceptible [ˌɪmpəˈseptəbl] adj. непрыкме́тны; нязна́чны; неадчува́льны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

невыда́тны, ‑ая, ‑ае.

Які нічым не вылучаецца сярод іншых; непрыкметны. Невыдатны чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)