насаджэ́нне, -я, н.
1. гл. насадзіць¹.
2. толькі мн. -і, -яў. Пасаджаныя расліны, дрэвы.
Зялёныя насаджэнні.
Лесаахоўныя насаджэнні.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
насаджэ́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
насаджэ́нне |
насаджэ́нні |
| Р. |
насаджэ́ння |
насаджэ́нняў |
| Д. |
насаджэ́нню |
насаджэ́нням |
| В. |
насаджэ́нне |
насаджэ́нні |
| Т. |
насаджэ́ннем |
насаджэ́ннямі |
| М. |
насаджэ́нні |
насаджэ́ннях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
насаджэ́нне ср.
1. насажде́ние; см. насадзі́ць I 1;
2. (группа деревьев) насажде́ние;
зялёныя ~джэ́нні — зелёные насажде́ния
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
насаджэ́нне, ‑я, н.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. насадзіць 1.
2. толькі мн. (насаджэ́нні, ‑яў). Пасаджаныя расліны, дрэвы. Лесаахоўныя насаджэнні. Пладова-ягадныя насаджэнні. □ Гутарка ў Максіма ішла аб беларускіх лясах.., аб новых, пасляваенных насаджэннях. Брыль.
•••
Зялёныя насаджэнні — дрэвы і кусты, часта ў спалучэнні з кветнікамі і газонамі, у гарадах, пасёлках і вакол іх.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
насадзі́ць¹, -саджу́, -са́дзіш, -са́дзіць; -са́джаны; зак.
1. чаго і што. Зрабіць пасадку (дрэў, раслін) у нейкай колькасці.
Н. парэчак.
Н. парк.
2. каго (што). Змясціць куды-н. у якой-н. колькасці (разм.).
Н. поўную машыну людзей.
|| незак. наса́джваць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. насаджэ́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
лесакульту́ра, ‑ы, ж.
Штучнае насаджэнне лесу, якое ствараецца шляхам пасеву або пасадкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
plantation [plɑ:nˈteɪʃn] n.
1. планта́цыя;
a coffeе/banana plantation ка́вавая/бана́навая планта́цыя
2. насаджэ́нне, паса́дкі;
forestry plantations лесанасаджэ́нні
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
насажде́ние
1. (действие) насаджэ́нне, -ння ср.; укаране́нне, -ння ср.; завядзе́нне, -ння ср.; увядзе́нне, -ння ср.; пашырэ́нне, -ння ср., распаўсю́джванне, -ння ср.;
2. (группа растений) насаджэ́нне, -ння ср., паса́дкі, -каў мн.;
зелёные насаждения зялёныя насаджэ́нні (паса́дкі);
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Сад ’участак зямлі, засаджаны дрэвамі, кустамі і кветкамі; дрэвы, кветкі, якія растуць на гэтым участку’, дыял. ’карма ў невадзе, мяшок пасярод яго, куды трапляе рыба’ (віц., Нар. лекс.), ’пасад у гумне’ (Нас.), ’верхні і ніжні млынарскія каменні’ (Некр.), ’грыбная калонія ў лесе’ (Яшк.). Да садзіць, сесці. У першым значэнні агульнаславянскае і праславянскае: рус., укр. сад, стараж.-рус. садъ ’дрэва, расліны, гай, сад’, ст.-слав. садъ ’сад’, польск. sad ’сад, парк’, в.-луж., н.-луж. sad ’садавіна; сад’, чэш., славац. sad ’сад, насаджэнне’, серб.-харв. са̑д ’новае насаджэнне’, славен. sȃd ’плод; плантацыя’, балг., макед. сад ’насаджэнне’. Праслав. *sadъ ’пасадка’, старая аснова на ‑ŭ (Мейе, RS 6, 131). Бліжэйшыя адпаведнікі ў ст.-інд. sadá ’язда вярхом, сядзенне’, ст.-ісл. sót ’сажа’, гл. Траўтман, 259 і наст.; Майргофер, 3, 473; Фасмер, 3, 543 і наст.; Брукнер, 478 і наст.; Махэк₂, 539, Сной₁, 550; Шустар-Шэўц, 2, 1263; Борысь, 537. Сад у значэнні ’дзіцячы сад’ з рус. сад ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
«ВЕ́СТНИК ЗА́ПАДНОЙ РОССИ́И»,
палітычны і гіст.-літ. часопіс. Выдаваўся ў 1862—64 у Кіеве пад назвай «Вестник Юго-Западной и Западной России» і ў 1864—71 у Вільні на рус. мове ў 4 кнігах асобнымі тамамі (ад 4 да 12 на год). Напачатку выступаў з пазіцый нац. адраджэння ўкраінцаў і беларусаў, але хутка адышоў ад такога кірунку і стаў правадніком ідэі заходнерусізму. Падтрымліваў палітыку рас. улад, накіраваную на стварэнне ў Беларусі рускамоўнай школы, насаджэнне расійскага чыноўніцтва і інш. Выступаў супраць польск. і бел. дваранства, каталіцкага духавенства, уніяцтва. Змяшчаў матэрыялы па археалогіі, краязнаўстве, статыстыцы, этнаграфіі Беларусі, Літвы, Украіны. Друкаваў маст. творы.
С.В.Говін.
т. 4, с. 118
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)