накіро́ўваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. накіро́ўваю накіро́ўваем
2-я ас. накіро́ўваеш накіро́ўваеце
3-я ас. накіро́ўвае накіро́ўваюць
Прошлы час
м. накіро́ўваў накіро́ўвалі
ж. накіро́ўвала
н. накіро́ўвала
Загадны лад
2-я ас. накіро́ўвай накіро́ўвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час накіро́ўваючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

накіро́ўваць несов.

1. в разн. знач. направля́ть;

2. (научать) наставля́ть;

3. направля́ть, устремля́ть; обраща́ть;

1-3 см. накірава́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

накіро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да накіраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

накірава́ць, накіро́ўваць

1. ríchten vt; áusrichten vt; léiten vt; orientíeren vt; lénken vt (на што-н. auf A);

накірава́ць на слу́шны шлях in die ríchtige Bahn lénken;

накірава́ць ува́гу каго-н. j-n áufmerksam máchen (на што-н. auf A);

накірава́ць збро́ю на во́рага die Wáffe gégen [wíder (высок.)] den Feind ríchten;

2. (паслаць, адправіць) schícken vt, (ent)sénden* vt; verwéisen* vt (да каго-н. auf A); delegíeren vt; éinweisen* vt (у санаторый і г. д.);

накірава́ць на вучо́бу (у ВНУ) zum Stúdi¦um schícken;

3. (адрасаваць) ríchten vt (да каго-н. an A);

накіру́йце ва́шу зая́ву да яго́ ríchten Sie Ihr Gesúch an ihn

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

накірава́ць, -ру́ю, -ру́еш, -ру́е; -ру́й; -рава́ны; зак.

1. каго-што. Вызначыць, надаць кірунак руху каму-, чаму-н.

Н. машыны ў горад.

2. Сканцэнтраваць што-н. на кім-, чым-н., супраць чаго-н.

Н. усе сілы на выкананне задання.

Н. увагу.

3. каго-што. Паслаць, адправіць, даць прызначэнне.

Н. хворага да ўрача.

4. каго (што). Даючы парады, навучыць чаму-н. добраму.

Н. на правільны шлях.

|| незак. накіро́ўваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. накірава́нне, -я, н. (да 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

накіро́ўванне ср. направле́ние; см. накіро́ўваць 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ДЫРЭКТЫ́ВА (франц. directive ад лац. dirigere накіроўваць),

распараджэнне, кіруючае ўказанне, настаўленне, якія даюцца вышэйстаячым органам ніжэйстаячаму ці кіраўніком установы падначаленаму.

т. 6, с. 291

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

наставля́ть​II несов. (учить) навуча́ць, павуча́ць; (направлять) накіро́ўваць;

◊

наставля́ть на путь и́стинный накіро́ўваць на пра́вільны шлях.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

накіро́ўваючы,

1. ‑ая, ‑ае. Дзеепрым. незал. цяпер. ад накіроўваць.

2. ‑ая, ‑ае; у знач. прым. Які прымушае што‑н. рухацца ў пэўным кірунку. Накіроўваючыя ролікі.

3. Дзеепрысл. незак. ад накіроўваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

naprowadzać

незак. накіроўваць; скіроўваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)