кня́жыч

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. кня́жыч кня́жычы
Р. кня́жыча кня́жычаў
Д. кня́жычу кня́жычам
В. кня́жыча кня́жычаў
Т. кня́жычам кня́жычамі
М. кня́жычу кня́жычах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кня́жыч м., уст. кня́жич

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

кня́жыч, ‑а, м.

Уст. Тое, што і князевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Кня́жыч ’Месяц, нябеснае свяціла’ (Нар. сл.). Да князь 1 (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

кня́жич ист. кня́жыч, -ча м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

princeling

[ˈprɪnslɪŋ]

n.

кня́жыч -а m.; княжа́тка n.; князёк-зька́ m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

НЭ́ЛЕП (Георгій Міхайлавіч) (20.4.1904, с. Бабруйкі Чарнігаўскай вобл., Украіна — 18.6.1957),

расійскі спявак (драм. тэнар). Нар. арт. СССР (1951). Скончыў Ленінградскую кансерваторыю (1930). З 1929 саліст Ленінградскага т-ра оперы і балета, з 1944 — Вял. т-ра ў Маскве. Валодаў роўным ва ўсіх рэгістрах голасам вял. дыяпазону, рэдкай прыгажосці і тэмбравага багацця. Яго творчасці былі ўласцівы вял. сцэн. культура, арганічнае спалучэнне вак., муз. і драм. майстэрства. Сярод партый: княжыч Юрый, Герман («Чарадзейка», «Пікавая дама» П.Чайкоўскага), Садко («Садко» М.Рымскага-Корсакава), Сабінін («Іван Сусанін» М.Глінкі), Галіцын, Самазванец («Хаваншчына», «Барыс Гадуноў» М.Мусаргскага), Хазэ («Кармэн» Ж.Бізэ), Радамес, Манрыка («Аіда», «Трубадур» Дж.Вердзі), Фларэстан («Фідэліо» Л.Бетховена), Енік («Прададзеная нявеста» Б.Сметаны), Ёнтэк («Галька» С.Манюшкі), Рыгор Мелехаў («Ціхі Дон» І.Дзяржынскага), Кахоўскі («Дзекабрысты» Ю.Шапорына), Незяласаў («Мікіта Вяршынін» Дз.Кабалеўскага). Дзярж. прэміі СССР 1942, 1949, 1950.

Г.М.Нэлеп.

т. 11, с. 398

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

уво́ддалі, прысл. і прыназ.

1. прысл. Няблізка, на адлегласці, воддаль. Чорнай сцяной высіцца ўводдалі хвойнік. Бядуля. З высокага пагорка лашчыў вока чароўны далягляд, аблямаваны ўводдалі сінім паскам лесу. Рамановіч. Вось .. замільгалі ўводдалі цьмяныя агеньчыкі горада. Сяргейчык. / З прыназ. «ад» утварае спалучэнне з Р. Баль быў грандыёзны. З усяго наваколля .. былі гасцямі паны і падпанкі. Быў і той княжыч. Але ён сядзеў, весяліўся ўводдалі ад княжны. Сабаленка.

2. прыназ. з Р. Спалучэнне з прыназоўнікам «уводдалі» выражае прасторавыя адносіны; ужываецца для ўказання на размяшчэнне каго‑, чаго‑н. няблізка, па адлегласці, воддаль ад каго‑, чаго‑н. На ўскраіне ў гэты час, навокал машын, акрытых брызентамі, і ўводдалі іх, у дазорах, стаяць .. напагатове лётчыкі атрада. Самуйлёнак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)