запо́рны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. запо́рны запо́рная запо́рнае запо́рныя
Р. запо́рнага запо́рнай
запо́рнае		 запо́рнага запо́рных
Д. запо́рнаму запо́рнай запо́рнаму запо́рным
В. запо́рны (неадуш.)
запо́рнага (адуш.)		 запо́рную запо́рнае запо́рныя (неадуш.)
запо́рных (адуш.)
Т. запо́рным запо́рнай
запо́рнаю		 запо́рным запо́рнымі
М. запо́рным запо́рнай запо́рным запо́рных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

запо́рны запо́рный; см. запо́р I

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

запо́рны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да запора ​1. Запорная ручка. Запорны кранштэйн. Запорнае прыстасаванне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

запо́рный запо́рны; см. запо́р​I.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

КРАН (галанд. kraan),

1) запорны клапан, у рухомай дэталі якога ёсць адтуліна для прапускання патоку вадкасці або газу. Бываюць прахадныя (з прамалінейным рухам патоку), вуглавыя (з адхіленнем патоку на 90°) і троххадовыя (з адвольным злучэннем трох трубаправодаў). К. наз. таксама трубаправодны вентыль.

2) Прыстасаванне, з дапамогай якога кіруюць пнеўматычнымі тармазамі поезда. Устанаўліваецца ў кабіне машыніста (у вагонах ёсць стоп-К.).

3) Агульная назва машын для падымання і пераносу грузаў на адлегласць вылету стралы або кансолі (гл. Пад’ёмны кран).

Прахадны кран з прамалінейным рухам вадкасці.

т. 8, с. 449

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

кран​I м. Hahn m -(e)s, Hähne;

вадаправо́дны кран Wásserhahn m;

кран гарэ́лкі Brénnerhahn m;

запо́рны кран Ábsperrhahn m;

спускны́ [зліўны] кран Áblasshahn m

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)