жва́чка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. жва́чка жва́чкі
Р. жва́чкі жва́чак
Д. жва́чцы жва́чкам
В. жва́чку жва́чкі
Т. жва́чкай
жва́чкаю		 жва́чкамі
М. жва́чцы жва́чках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

жва́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

1. Паўторнае перажоўванне жвачнымі жывёламі ежы, якая адрыгаецца ў поласць рота, а таксама сама гэта ежа.

Жаваць жвачку.

2. Гумка, якая ўжыв. для жавання; жуйка.

3. перан. Нуднае, надакучлівае паўтарэнне аднаго і таго ж (разм.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

жва́чка ж., в разн. знач. жва́чка;

◊ жава́ць ~ку — жева́ть жва́чку

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

жва́чка в разн. знач. жва́чка, -кі ж., мн. нет; (пережёванная масса — ещё) жо́ванка, -кі ж.;

◊

жева́ть жва́чку жава́ць жва́чку;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

жва́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

1. Паўторнае перажоўванне жвачнымі жывёламі ежы, якая адрыгаецца ў поласць рота. Згубіць жвачку. // Ежа, якая паўторна перажоўваецца. Падласка ляжыць каля плота, на сонейку, спакойна глядзіць і перажоўвае жвачку. Брыль.

2. Разм. Гумка, табака і інш., якія ўжываюцца для жавання. Гум[а]вую жвачку жуе У крэсле заморскім палкоўнік. Калачынскі. // перан. Нуднае, надакучлівае паўтарэнне аднаго і таго ж. Пішам пра сучаснікаў мы сумна — Траскатня ці жвачка са слязой. Панчанка.

•••

Жаваць жвачку гл. жаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ЖВА́ЧКА,

перажоўванне корму, перыядычна адрыгнутага з пач. аддзелаў мнагакамернага страўніка жвачных жывёл. Уяўляе сабой біял. прыстасаванне, пры дапамозе якога жвачныя жывёлы могуць лепш, чым інш. траваедныя, ператраўліваць пажыўныя рэчывы грубых кармоў. Адбываецца рэфлекторна ў прамежках паміж кармленнем. Корм невял. порцыямі адрыгваецца з рубца і сеткі ў ротавую поласць, дзе перажоўваецца, увільгатняецца слінай і зноў заглынаецца; праз пэўны час цыкл паўтараецца. Паяўляецца ў жывёл з 3-га тыдня і стабілізуецца к 8—10 месяцам. У дарослых жывёл за суткі адбываецца 6—10 жвачных перыядаў.

т. 6, с. 430

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

жва́чка ж.

1. (працэс) Wíederkäuen n -s;

жава́ць жва́чку wíederkäuen (тс. перан.);

2. разм. Káugummi m -s, -s (гумка)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

жва́ка ж., разг., см. жва́чка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

жо́ванка ж. (пережёванная масса) жва́чка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

chew​1 [tʃu:] n. жава́льная гу́мка, жва́чка, жу́йка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)