дыкто́ўка, -і, ДМ -то́ўцы, ж.

1. гл. дыктаваць.

2. мн. -і, -то́вак. Тое, што і дыктант.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дыкто́ўка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. дыкто́ўка дыкто́ўкі
Р. дыкто́ўкі дыкто́вак
Д. дыкто́ўцы дыкто́ўкам
В. дыкто́ўку дыкто́ўкі
Т. дыкто́ўкай
дыкто́ўкаю		 дыкто́ўкамі
М. дыкто́ўцы дыкто́ўках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

дыкто́ўка ж., разг. дикто́вка;

◊ пад дыкто́ўку — (чыю) под дикто́вку (чью)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дыкто́ўка, ‑і, ДМ ‑тоўцы; Р мн. ‑товак; ж.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. дыктаваць. Пісаць пад дыктоўку.

2. Тое, што і дыктант. Тыдні два .. [вучні] старанна паўтаралі пройдзенае за зіму, пісалі дыктоўкі, практыкаваліся ў граматычным разборы, рашалі задачы. Колас.

•••

Пад дыктоўку чыю — пад уплывам, па загаду каго‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дыкто́ўка ж.

1. (дыктант) Diktát n -(e)s, -e;

арфаграфі́чная дыкто́ўка orthográfisches Diktát;

2. (дыктаванне) Diktát n -(e)s, -e; Diktíeren n -s, -;

піса́ць пад чыю-н. дыкто́ўку nach j-s (G) Diktát schreiben*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дыктава́ць, -ту́ю, -ту́еш, -ту́е; -ту́й; -тава́ны; незак.

1. Павольна вымаўляць, чытаць што-н., каб слухачы маглі запісваць.

Д. тэкст.

2. Прапаноўваць што-н. для безагаворачнага выканання.

Так яму дыктавала сумленне.

|| зак. прадыктава́ць, -ту́ю, -ту́еш, -ту́е; -ту́й; -тава́ны.

|| наз. дыкто́ўка, -і, ДМ -то́ўцы, ж. (да 1 знач.).

Пісаць пад дыктоўку.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

дикта́нт м. дыкта́нт, -та м., дыкто́ўка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дикто́вка ж.

1. (действие) дыктава́нне, -ння ср.;

2. (диктант) дыкто́ўка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

dictation

[dɪkˈteɪʃən]

n.

1) дыкто́ўка f., дыктава́ньне n.

2) зага́дваньне n., зага́д -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

dyktat, ~u

м.

1. дыктат;

2. уст. дыктоўка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)