адо́рванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. адо́рванне адо́рванні
Р. адо́рвання адо́рванняў
Д. адо́рванню адо́рванням
В. адо́рванне адо́рванні
Т. адо́рваннем адо́рваннямі
М. адо́рванні адо́рваннях

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адо́рванне ср. ода́ривание

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Перапой 1, пырыпі́й, пэрэпі́й, перапой ’даравізна, адорванне маладых на вяселлі’ (Сл. Брэс.; брагін., Эрэм.; ТС; ЛА, 3), ’узаемныя падарункі ў пачатку вяселля’ (Шат.), ’салодкая гарэлка — прыезд маладога на другі дзень пасля вянчання да цесця і цешчы’ (Др.-Падб., Гарэц.). Назоўнік ад перапіва́ць (гл.).

Перапой 2 (піряпой) ’хваравіты стан здароўя пасля вялікай колькасці выпітага спіртнога’ (Бяльк.). Да пера- і піць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ода́ривание

1. абдо́рванне, -ння ср., надзяле́нне, -ння ср.;

2. перен. адо́рванне, -ння ср., надо́рванне, -ння ср., надзяле́нне, -ння ср.; см. одаря́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

награжде́ние ср.

1. (действие) узнагаро́джанне, -ння ср., неоконч. узнагаро́джванне, -ння ср.; адо́рванне, -ння ср., надо́рванне, -ння ср.; надзяле́нне, -ння ср.;

2. (награда) узнагаро́да, -ды ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)