забія́ка, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -я́цы, Т -ай (-аю), ж., мн. -і, -бія́к (разм.).
Той, хто любіць распачынаць бойкі, буян, задзіра.
|| прым. забія́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
згубі́цель, -я, мн. -і, -яў, м.
Той, хто губіць, загубіў каго-, што-н.
Жукі-караеды — згубіцелі лесу.
|| ж. згубі́целька, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек.
|| прым. згубі́цельскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
сваво́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Той, хто сваволіць; гарэза, дуронік.
Не дзеці, а свавольнікі.
2. Упарты, свавольны чалавек.
3. Несур’ёзны, легкадумны чалавек.
|| ж. сваво́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
рагату́н, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м. (разм.).
Той, хто любіць смяяцца, рагатаць.
|| ж. рагату́ха, -і, ДМ -ту́се, мн. -і, -ту́х; ласк. рагату́шка, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ула́снік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Уладальнік якой-н. маёмасці.
Дробны зямельны ў.
2. Той, хто імкнецца больш мець, хто ахоплены ўласніцкімі інтарэсамі.
|| ж. ула́сніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
чарадзе́й, -я, мн. -і, -яў, м.
1. Вядзьмар, чараўнік.
2. перан. Той, хто зачароўвае, захапляе чым-н.
|| ж. чарадзе́йка, -і, ДМ -йцы, мн. -і, -дзе́ек.
|| прым. чарадзе́йскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
жу́піць несов., обл. бесе́довать, разгова́ривать;
◊ што каму́ ру́піць, той то́е і ж. — посл. у кого́ что боли́т, тот о том и говори́т
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
заканада́вец, ‑даўца, м.
1. Той, хто ўкладае законы.
2. перан. Той, хто аказвае ўплыў на ўстанаўленне норм грамадскіх паводзін, моды і пад. Заканадавец мод.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БУТО́Н (франц. bouton),
пупышка, якая распускаецца ў кветку. Звычайна бутон адрозніваецца ад лісцевых пупышак той жа расліны памерамі і прытупленай верхавінкай. Усе часткі кветкі ў бутоне ўжо сфарміраваныя. Па папярочным зрэзе праз бутон складаюць дыяграмы кветкі, што даюць нагляднае ўяўленне пра лік і ўзаемнае размеркаванне яе асобных частак. Вывучэнне бутонаў мае значэнне ў марфал. характарыстыцы розных сям. раслін і іх сістэматыцы.
т. 3, с. 360
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ВАЗЕЛІ́Н [франц. vaseline ад ням. Was(ser) вада + грэч. elaion аліўкавы алей],
аднародная сумесь цяжкага нафтавага масла і цвёрдых вуглевадародаў (парафін, цэрэзін, петралатум). Мазепадобная белая маса, шчыльн. 870—885 кг/м³, tпл 35—60 °C. Атрымліваюць расплаўленнем вуглевадародаў у масле з далейшай ачысткай сернай к-той і адбельвальнай глінай. Выкарыстоўваюць у медыцыне (аснова мазяў), электратэхніцы, у тэхніцы для кансервацыі металавырабаў, як змякчальнік гумы.
т. 3, с. 448
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)