выса́джваць, вы́садзіць

1. (з вагона, аўтамашыны і г. д.) ábsetzen vt; an Land bríngen* (з судна);

выса́джваць дэса́нт вайск. Lándungstruppen lánden;

2. (расліны) áuspflanzen vt, verpflánzen vt;

3. разм. (выбіць) éinschlagen* vt (акно); éinstoßen* vt (дзверы)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

вы́сечы і (радзей) вы́секчы, ‑секу, ‑сечаш, ‑сеча; ‑сечам, ‑сечаце, ‑секуць; пр. высек, ‑ла; зак., што.

1. Ссячы ўсё, знішчыць. У час вайны тут высеклі ўвесь лес, але за апошнія гады дзялянка зарасла маладым бярэзнікам. Шуцько. // Ссячы, выбраўшы што‑н. патрэбнае. Высечы жардзіну.

2. Секучы, дастаць, выняць што‑н. Высечы кавалак лёду.

3. Зрабіць, стварыць высечкай. Высечы паз. Высечы надпіс. Высечы помнік з граніту.

4. Выбіць, выкрасіць. Куля высекла іскру на валуне і са свістам зрыкашэціла. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

wysadzić

зак.

1. высадзіць;

wysadzić na brzeg — высадзіць на бераг;

2. абсадзіць (раслінамі);

3. выставіць; высунуць;

wysadzić głowę — высунуць галаву;

4. разм. выбіць; выламаць;

wysadzić z siodła — выбіць з сядла;

wysadzić drzwi — выламаць дзверы;

5. падарваць; узарваць;

wysadzić w powietrze most — падарваць (узарваць) мост

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wywalić

зак.

1. выламаць; выбіць;

2. вываліць; зваліць;

wywalić język разм. высунуць язык;

wywalić gały — вылупіць вочы;

wywalić brzuch — выпнуць пуза

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

праці́ўнік м., в разн. знач. проти́вник;

~кі раззбрае́ння — проти́вники разоруже́ния;

баксёр ху́тка спра́віўся з ~кам — боксёр бы́стро справи́лся с проти́вником;

вы́біць ~ка з ако́паў — вы́бить проти́вника из око́пов;

○ на пляча́х ~ка — воен. на плеча́х проти́вника

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

czambuł, ~u

м. гіст.

1. атрад (у татар);

czambuł Tatarów — атрад татар;

2. уст. набег; напад;

wyciąć (potępić) w czambuł — знішчыць; выбіць дашчэнту

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

чек в разн. знач. квіто́к, -тка́ м., чэк, род. чэ́ка м.;

чек на де́ньги чэк на гро́шы;

вы́писать чек на това́р вы́пісаць квіто́к (чэк) на тава́р;

вы́бить чек на муку́ вы́біць квіто́к (чэк) на муку́;

приватизацио́нный чек прыватызацы́йны чэк.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

klin

м. клін;

klin niskiego ciśnienia — паласа нізкага ціску;

wybić klin ~em — клін клінам выбіць; клін кліна паганяе;

zabić w głowę ~a komu — задаць клопату каму

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

часць, ‑і, ж.

1. Асобная самастойная вайсковая адзінка. Танкавыя часці. Пяхотныя часці. □ Вайсковая часць.. атрымлівае заданне: выбіць фашыстаў з умацаванняў. «Звязда».

2. Доля, пай, якія належаць каму‑н. [Богушу] ўжо не да твару калупацца ў зямлі, ён прадае сваю часць і едзе ў свет. Скрыган.

3. з азначэннем. Разм. Галіна якой‑н. дзейнасці; спецыяльнасць. Пайсці па слясарнай часці. □ [Дзед:] — Праўда, на сына мала было надзеі: ударожыўся ён па лясной часці. Якімовіч. // Круг, сфера чыіх‑н. абавязкаў, інтарэсаў, дзейнасці. — А ты замест таго, каб тытунём сабе галаву тлуміць, пацешыўся б во прыродай! — кінуў Наркевічу.. Севасцьянаў. — Ну, гэта па тваёй часці, — засмяяўся Наркевіч, — ты ж паэт, а не я. «Полымя».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

stroke​1 [strəʊk] n.

1. уда́р

2. узма́х, мах; ход;

a stroke of luck уда́ча;

It was a stroke of genius. Гэта было геніяльна.

3. штрых, мазо́к, ры́са;

finishing strokes апо́шнія штрыхі́

4. бой гадзі́нніка;

on the stroke of three ро́ўна ў тры (гадзі́ны)

5. med. інсу́льт

6. sport узма́х; грабо́к;

breast stroke брас

♦

at a single/one stroke адны́м ма́хам;

not do a stroke (of work) па́льцам не паварушы́ць; нічо́га не рабі́ць;

put smb. off his stroke вы́біць каго́-н. з ры́тму

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)