Плава́ ’балота (возера), якое моцна зарасло мохам, а пад нізам — вада ’ (шчуч. , Сл. ПЗБ ), рус. вялікалук. пла́ ва́ ’дрыгва’. Параўноўваюць літ. plovà ’тс’ (Грынавяцкене, тамсама). Звычайна плаў (гл.), згодна з Талстым (Галетай, Геогр., 172–175), ад *plaviti , *plavati ’заліваць, плаваць’. Сюды ж брасл. плаві́ на ’зыбкі дзірван па берагах возера’ (Сл. ПЗБ ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Плынь ’рух вады ў рэчышчы’, ’вада , якая цячэ’, ’мноства, маса чаго-небудзь, што рухаецца ў адным, напрамку’ (ТСБМ , Гарэц. , Др.-Падб. , Нас. , Касп. , Бяльк. ), ’плаванне’ (Нас. ), рус. смал. плынь ’моцная плынь ракі’. Арэальнае аддзеяслоўнае (ад плыць — гл.) утварэнне з суф. -нь з працэсуальным значэннем, як сховань , ка́ зань , стынь , стоянь і інш.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
жо́ рстка прысл. жо́ рсткі
1. (бязлітасны ) grá usam, brutá l; hart;
жо́ рсткае абыхо́ джанне з кім -н. á usame Behá ndlung;
2. (вельмі моцны ) hé ftig, gewá ltig; stark;
жо́ рсткі боль é ftiger Schmerz;
3. (цвёрды ) hart, rau;
жо́ рсткая вада́ á rtes Wá sser
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
slap 2 [slæp] v.
1. шлёпаць, пля́ скаць, ля́ паць;
He slapped my hand. Ён ляснуў мяне па руцэ.
2. плёскаць;
The water slapped against the boat. Вада плёскала аб лодку.
slap down [ˌslæpˈdaʊn] phr. v.
1. шпурля́ ць, кіда́ ць
2. infml а́ ць (размову ); асадзі́ ць каго́ -н.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
фарва́ тэр
(гал. vaarwater, ад varen = плаваць + water = вада )
1) водны шлях для бяспечнага праходу суднаў, звычайна вызначаны сігнальнымі знакамі (бакенамі, вехамі, буямі);
2) перан. -н. уплыву, асноўная лінія, кірунак дзейнасці, творчасці.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Лёд , лід ’замёрзлая вада ’ (ТСБМ , Нас. , Бяльк. , Касп. , Сцяшк. , Бяс. , Ян. , Сл. паўн.-зах. ), лёдзіна , лёдіна , лёдына ’ільдзіна’ (Зн. ; бяроз. , лун. , Шатал. ). Укр. лід , рус. лёд , польск. lód , н.-луж. lod , в.-луж. lód , чэш. led , славац. ľad , славен. lę̑d , серб.-харв. ле̏д , макед. лед , лʼет , балг. лед , ледът , ст.-слав. ледъ Прасл. ledъ адпавядаюць літ. ledùs , лат. lędus ’лёд’, а таксама формы з o ‑асновай літ. lẽdas ’лёд’, ledaĩ ’град’, ст.-прус. ladis . Магчыма, роднасным будзе і ірл. ladg ’снег’ (Стоўкс, 239). Параўн. ст.-грэч. λίθος ’камень’. Агляд літаратуры гл. Фасмер , 2, 474; Слаўскі , 4, 339–341; Скок , 2, 283–284; Бязлай , 2, 130; Шустар-Шэўц , 856). Сюды ж лун. лёденік ’вада на паверхні лёду’ (Шатал. ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
вы́ ліцца сов.
1. вы́ литься;
вада́ вы́ лілася з вядра́ а́ вы́ лилась из ведра́ ;
2. перен. ы́ литься;
у што гэ́ та вы́ льецца? — во что э́ то вы́ льется?;
3. (о чувствах ) изли́ ться, вы́ литься
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ро́ ўна нареч.
1. ро́ вно; пря́ мо; см. о́ ўны 1 ;
2. вро́ вень;
вада́ падняла́ ся ў рацэ́ р. з берага́ міа́ подняла́ сь в реке́ вро́ вень с берега́ ми;
◊ усё р. о́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
по́ цек
1. Паглыбленне, жалабок раўка, сярэдзіна сухога рэчышча, дзе ў час дажджу ці вясной цячэ вада (Слаўг. ).
2. Паніжанае месца на адложыстым схіле ўзгорка, дзе звычайна збягае вада (Слаўг. ).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
вадасцёк Месца на лагу, дзе патокам выліваецца вада з раўка (Слаўг. ).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)