гратэ́ск

(фр. grotesque)

мастацкі прыём, заснаваны на паказе чаго-н. у празмерна фантастычным, пачварна-камічным выглядзе.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

інвекты́́ва

[лац. invectiva (oratio) = лаянкавая (прамова)]

рэзкае выступленне супраць каго-н., чаго-н.; зневажальная прамова, выпад.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

квінтэсе́нцыя

(лац. quinta essentia = пятая сутнасць)

аснова, сама сутнасць чаго-н. (напр. к. мастацтва, к. падзеі).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

факт

(лац. factum = зробленае)

1) сапраўдны, нявыдуманы выпадак, з’ява, здарэнне;

2) рэальнасць, рэчаіснасць, наяўнасць чаго-н.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

лі́пнуць

1. klében vi, klében bléiben*, háften vi, háften bléiben* (да чаго-н. an D);

2. разм. перан. (назойліва чапляцца) nicht von j-s Séite wéichen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ме́рны

1. (рытмічны, роўны) geméssen; rhýthmisch;

ме́рным кро́кам geméssenen Schríttes;

2. тэх. (які служыць мерай чаго-н.) Maß-, Méss-;

ме́рная сту́жка Máßband n -(e)s, -bänder

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

навяза́ць

1. (прывязаць) ánbinden* vt;

2. перан. (прымусіць каго-н. да чаго-н.) áufzwingen* vt, áufdrängen vt; áufhalsen vt, áufbinden* vt;

навяза́ць рашэ́нне éinen Beschlúss dúrchdrücken

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

непрывы́чны

1. (такі, да якога не прывыклі) úngewöhnlich;

непрывы́чная цішыня́ úngewöhnliche Stílle;

2. (які не мае прывычкі) úngewohnt (да чаго-н. G), nicht gewóhnt (an A)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

імкне́нне н. Strében n -s (да чаго-н. nach D); Bestrében n -s; Tráchten n -s (настойлівая цяга);

імкне́нне да мі́ру Strében nach Fríeden, Fríedensstreben n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

імунітэ́т м.

1. мед., біял., тс. перан. Immunität f -, Únempfindlichkeit - (да чаго-н. gégen A);

2. юрыд. Immunität f -;

дыпламаты́чны імунітэ́т Immunität des [éines] Diplomáten, Diplomátenimmunität f

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)