1. Адзывацца (пры трасенні) перарывістым дрыжачым гукам; бразгатаць. Вэнева блакітненькая машына дрынкала і пабразгвала цераз увесь горад.Чорны.
2.начым. Разм. Няўмела іграць на якім‑н. музычным інструменце. Гешка ў такт.. песні дрынкаў на балалайцы.Навуменка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Rücksichtnahmef - паша́на, такт;
etw. mit (viel) ~ ságen сказа́ць што-н. з (вялі́кім) та́ктам
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
be out of step
а) ісьці́ ня ў такт, не ў нагу́
б) не гарманізава́ць, не згаджа́цца
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
прыро́джаны, ‑ая, ‑ае.
1. Уласцівы ад нараджэння. Прыроджаны імунітэт. Прыроджаны парок сэрца. □ У яе быў прыроджаны такт і уменне трымаць сябе сярод школьнікаў.Колас.
2. Які ў найвышэйшай ступені валодае якімі‑н. уласцівасцямі, якасцямі для якой‑н. дзейнасці. Прыроджаны тэхнік. □ [Расолава:] — На маю думку, Іванова — прыроджаны хірург.Васілевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пачці́васцьж.
1.Éhrerbietung f -, Éhrerbietigkeit f -; (высок. – глыбокаяпашана) Éhrfurcht f - (дакаго-н., чаго-н. vor D);
2. (сціпласць, такт, стрыманасць) Diskretión f -, -en
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Гайдаць злёгку або час ад часу. Пагойдваць нагой. □ Вада пагойдвае лодку, асабліва калі набліжаецца наш цеплаход.Сачанка.Фурман спяваў нешта сумнае і шырокае, пагойдваў у такт спевам галавою.Караткевіч./убезас.ужыв.Аўтобус пагойдвала, ручка скакала па паперы, выводзячы каракулі.Жычка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
triplex
[ˈtrɪpleks]1.
adj.
патро́йны, трайны́; з трох ча́стак
2.
n.
1) Mus. трохдо́льны такт
2) трохпавярхо́вы або́ трохкватэ́рны дом
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
odmierzać
незак. адмяраць, адмерваць;
odmierzać takt — адбіваць такт;
odmierzać słowa перан. узважваць словы; старанна падбіраць словы
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
дырыжы́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; незак.
1.чым і без дап. Кіраваць аркестрам, хорам і пад. пры выкананні імі музычных твораў. Дырыжыраваць ансамблем. Перастаць дырыжыраваць.//што. Кіраваць выкананнем музычнага твора. Дырыжыраваць оперу.
2.перан. Узмахваць перыядычна рукамі ў такт каму‑н. Напяваючы куплеты, чалавек у фесцы сам сабе і дырыжыраваў.В. Вольскі.
[Ад фр. dirigir.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чвэрцьж., в разн. знач. че́тверть; (плотн., стол.— ещё) четверти́на;
ч. стаго́ддзя — че́тверть ве́ка;
ч. гадзі́ны — че́тверть ча́са;
паста́віць адзна́кі за пе́ршую ч. — поста́вить отме́тки за пе́рвую че́тверть;