Частка плаціны, прызначаная для пропуску плытоў уніз па рацэ.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
саломааддзялі́цель, ‑я, м.
Частка малатарні, якая аддзяляе салому ад зерня і мякіны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шэра...
Першая састаўная частка складаных прыметнікаў, якая надае значэнне «шэры», напрыклад: шэравокі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
э́рэ, нескл., н.
У скандынаўскіх краінах — дробная разменная манета, сотая частка кроны.
[Дацк. øre, нарв. øre, швед. öre.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аўта...1,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам: 1) аўтамабільны, напрыклад: аўтагараж, аўтазавод, аўтакалона, аўтапарк, аўтатранспарт; 2) аўтамабіль, напрыклад: аўталесавоз, аўтасамазвал, аўтацыстэрна.
аўта...2,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «аўтаматычны», напрыклад: аўтаперадача, аўтасчэпка, аўтазборка.
аўта...3,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «самаходны», напрыклад: аўтавагон, аўтадрызіна, аўтагрэйдар.
аўта...4,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам: «свой», «уласны» або аснове «сама...», напрыклад: аўтабіяграфія, аўтапартрэт, аўтагравюра, аўтакаментарыі.
[Ад грэч. autos — сам.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
верхаві́на, ‑ы, ж.
1. Верхняя частка чаго‑н. Верхавіна дрэва. □ Сонца ўзышло, але прамені яго асвятлялі пакуль што толькі верхавіны ліп.Брыль.
2.перан.Разм. Найбольш уплывовая, кіруючая частка грамадства, саслоўя, арганізацыі; вярхі. Пануючая верхавіна.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
права...1,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «права 1», напрыклад: праваадносіны, правапарадак.
права...2,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «правы 1», напрыклад: правабярэжны, правафланговы, праваапартуністычны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
СЕ́КТАР (лац. sector),
1) частка плошчы фігуры (гл.Сектар у геаметрыі).
2) Частка якой-н. плошчы, абмежаванай радыяльнымі лініямі (напр., С. назірання, С. стадыёна).
3) Аддзел установы, арганізацыі, які мае пэўную спецыялізацыю.
4) Частканар. гаспадаркі, якая мае пэўныя эканам. і сац. прыкметы (напр., С. кааператыўны).
5) Спец. ўчастак сістэмы кіравання самалёта, карабля і інш.