папле́цінаж., плотн.то́нкая жердь, при по́мощи кото́рой закрепля́ется соло́ма на кры́ше
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пле́ўкаж.
1. (на жидкости) пе́нка, плёнка;
2. (тонкая кожица) плева́, плёнка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дра́нка, -і, ДМ -нцы, ж.
1.зб.Тонкая драўляная дошчачка для крыцця даху або для абівання сцен пад тынкоўку.
2.мн. -і, -нак. Кожная з такіх дошчачак.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
басто́н, -а і -у, м.
1. -у. Тонкая шарсцяная тканіна.
Касцюм з бастону.
2. -а. Парны танец павольнага тэмпу.
Танцаваць б.
|| прым.басто́навы, -ая, -ае (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
tissue paper
то́нкая, мякка́я папе́ра; папіро́сная папе́ра
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
баты́ст, ‑у, М ‑спе, м.
Тонкая паўпразрыстая тканіна з ільняной або баваўнянай пражы.
[Фр. batiste.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пласці́на, -ы, мн. -ы, -ці́н, ж.
Тонкая палоса з якога-н. цвёрдага матэрыялу.
Жалезная п.
|| памянш.пласці́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж.
|| прым.пласці́нны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
СВІНУ́ХА, свінушка, капытнік (Paxillus),
род шапкавых грыбоў сям. свінухавых (капытнікавых). Пашыраны ў Еўразіі (10 відаў) і Паўн. Амерыцы. На Беларусі 4 віды С.: ніткаватая (P. filamentosus), панусападобная (P. panuoides), тонкая (P. involutus) і тоўстая (P. atrotomentosus). Трапляюцца з ліп. па кастр. у лясах на глебе або гнілой драўніне.
Пладовае цела — шапка на ножцы. Шапка лейкападобная з падагнутым хвалістым краем, карычнева-бураватая. Пласцінкі зыходныя. Мякаць на зломе цямнее. Ножка цыліндрычная, суцэльная. Споры эліпсоідныя, гладкія, вохрыстыя. Неядомая, мае ядавітыя рэчывы.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
плюр, ‑у, м.
Спец.Тонкая празрыстая папера, накрытая клеевым слоем, якая ўжываецца ў літаграфіі.
[Фр. pelure.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КАНІЯЦЫ́БЕ (Coniocybe),
род накіпных лішайнікаў сям. каліцыевых. 24 віды. Пашыраны ў абодвух паўшар’ях ва ўмеранай, трапічнай і субтрапічнай зонах. На Беларусі 3 віды: К. сярністажоўтая (C. sulphurea), К. зярністая (C. furfuraceae), К. тонкая (C. gracilenta) — індыкатарны да антрапагеннага ўздзеяння від, занесены ў Чырв. кнігу Беларусі. Трапляецца ў вільготных лясах на дрэвах, пнях, ламаччы.
Слаявіна накіпная, парашкаватая, шараватага, салатавага, лімоннага колеру. Па ёй раскіданы ніткападобныя ножкі рознай выш. з шарападобнымі пладовымі целамі (апатэцыямі). У слаявіне знаходзяцца водарасці з родаў Stichococcus і Trentepohlia.
