Votum ['vo:-] n -s, Vóten і Vóta

1) во́тум

2) (урачы́стае) абяца́нне

3) рашэ́нне, прысу́д

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

абска́рджанне н. юрыд. Berúfung f -, -en, Beschwérde f -, -n;

прысу́д абска́рджанню не падляга́е gégen das Úrteil kann kéine Berufúng éingelegt wérden

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адмяні́ць, ‑мяню, ‑меніш, ‑меніць; зак., што.

1. Спыніць існаванне чаго‑н.; ліквідаваць. У Рубанаўцы калісь хутары зрабілі, потым вайна, рэвалюцыя, хутары самі рубанаўцы адмянілі. Галавач. // Аб’явіць што‑н. раней прынятае, узаконенае несапраўдным; скасаваць. Адмяніць прысуд. □ [Сцяпан Тамашэвіч:] — Мы склікалі агульны сход жыхароў і імем Савецкай улады адмянілі загады акупацыйных улад. Залескі. // Даць распараджэнне, каб аб’яўленае, намечанае не адбылося. Адмяніць экскурсію. Адмяніць паездку за горад.

2. Замяніць па тое, што больш падыходзіць; абмяняць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зацве́рдзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑дзіць; зак., што.

1. Прызнаць афіцыйна ўстаноўленым, прынятым. Зацвердзіць пяцігадовы план. Зацвердзіць праект. Зацвердзіць парадак дня сходу. // Аформіць юрыдычна, у законным парадку. Войт патрабаваў вярнуць стары магістрат да кіравання горадам. Гэты прысуд зацвердзіў кароль. Шынклер.

2. каго. Афіцыйна прызначыць каго‑н. куды‑н. або кім‑н. Зацвердзіць на пасаду дырэктара. Зацвердзіць загадчыкам фермы. // Юрыдычна пацвердзіць законнасць чыіх‑н. правоў, абавязкаў і пад. Зацвердзіць дзяцей у правах спадчыны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

niedocieczony

niedocieczon|y

кніжн. недаступны розуму; незразумелы; невядомы;

~e wyroki opatrzności — незразумелы прысуд лёсу

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

prawomocny

правамоцны; які мае законную сілу;

wyrok jest prawomocny юр. прысуд уступіў у сілу

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

uchwała

uchwał|a

ж.

1. пастанова, рашэнне;

powziąć ~ę — прыняць рашэнне;

2. юр. прысуд

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

úmstoßen* vt

1) пераку́льваць, абаро́чваць

2) абвярга́ць

3) адмяня́ць, скасо́ўваць (закон);

ein Úrteil ~ юрыд. касава́ць [скасава́ць] прысу́д

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

суро́вы streng, rau, hart;

суро́вы прысу́д strénges Úrteil;

суро́вае пакара́нне strénge [hárte] Stráfe;

суро́вы клі́мат ráues Klíma;

суро́вая рэчаі́снасць ráue Wírklichkeit;

суро́вае выпрабава́нне hárte Prüfung

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

асудзі́ць

1. (вынесці абвінаваўчы прысуд) verúrteilen vt; áburteilen vt;

2. перан. (пакінуць на волю лёсу і г. д.) verúrteilen vt (zu D), gewéiht sein

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)