1. Які мае адносіны да рэлігійнага культу; абрадавы, рытуальны. // Свяшчэнны, варты пакланення.
2. Традыцыйны, які стаў звычаёвым. Сакраментальная фраза.
[Лац. sacramentalis.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
deserving
[dɪˈzɜ:rvɪŋ]
adj.
які́ заслуго́ўвае; ва́рты, дасто́йны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
lamentable
[ləˈmentəbəl]
adj.
ва́рты жа́лю; няшча́сны, жалюго́дны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
meritorious
[,merɪˈtɔriəs]
adj.
пахва́льны (учы́нак); ва́рты ўзнагаро́ды
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
noteworthy
[ˈnoʊt,wɜ:rðI]
adj.
ва́рты ўва́гі; надзвыча́йны; выда́тны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
worthy of
які́ заслуго́ўвае, ва́ртычаго́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Вісельнік ’павешаны’ (БРС; КЭС, лаг.); ’варты шыбеніцы’ (Нас., Шат.), вісяльнік ’нядобры чалавек’ (Жд., 2). Укр.вішальник, рус.висельник, ст.-рус.висѣльникъ ’варты шыбеніцы’ (з XVII ст.). Відавочна, паходзіць ад viselʼь і суф. ‑nikъ; параўн. славен.víselj ’жолуд (у загадцы)’ < vis‑ěti і суф. ‑elʼь.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
АКСЕЛЬБА́НТ (ням. Achselband),
ніцяны плецены шнур (пазалочаны, пасярэбраны або каляровы) з метал. наканечнікамі. Прышпільваецца звычайна да правага (радзей левага) пляча пад пагонам (эпалетам). У арміях многіх замежных краін — прыналежнасць формы адзення ад’ютантаў, афіцэраў генштаба, жандараў і інш., а таксама асабовага складу некаторых часцей. Ва Узбр. Сілах Рэспублікі Беларусь — прыналежнасць параднай формы адзення ганаровай варты, удзельнікаў ваен. парадаў.