bsage f -, -n

1) адмо́ва (каму-н.D); адме́на; адрачэ́нне

2) адмаўле́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

negative1 [ˈnegətɪv] n.

1. адмо́ва, адмаўле́нне; негаты́ўны адка́з; нязго́да;

The answer to my request was in the negative. Адказ на мой запыт быў адмоўны.

2. tech. негаты́ў

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

wymówienie

н.

1. вымаўленне;

2. адмова; звальненне;

wymówienie pracy — звальненне з працы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Entäußerung f -, -en

1) адмо́ва (ад чаго-н.), усту́пка (чаго-н.)

2) адчужэ́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

rebuff1 [rɪˈbʌf] n. fml адпо́р; рэ́зкая/катэгары́чная адмо́ва;

Every attempt John made to befriend her was met with a rebuff. Усе спробы Джо на дапамагчы ёй сустрэлі катэгарычны адпор.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

declination

[,deklɪˈneɪʃən]

n.

1) нахі́л -у m.; схіл, спад -у m., адхіле́ньне n.

2) ве́тлівая адмо́ва

3) дэкліна́цыя f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

wyrzeczenie się

н. адрачэнне; адмова ад чаго;

życie pełne ~ń — жыццё, поўнае нягод

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

berkennung f -, -en

1) аспрэ́чванне; адмо́ва (у чым-н.)

2) пазбаўле́нне (якіх-н. правоў)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

АХМА́Т, Ахмут,

Ахмед (? — студз. 1481),

хан Вялікай Арды [1459—81]. У 1460 спрабаваў захапіць рускі г. Пераяслаў-Разанскі. У пач. 1470-х г. вёў перагаворы з кіраўніцтвам Венецыянскай рэспублікі аб заключэнні саюзу супраць Асманскай імперыі. Заключыў з польск. каралём Казімірам IV пагадненне пра сумесную барацьбу супраць Рус. дзяржавы, на чале свайго войска дайшоў да р. Ака (1472). У час паходу ў Крым замяніў мясц. хана Менглі-Гірэя сваім стаўленікам Джанібекам (1476). У канцы 1470-х г. перамог узб. хана Шэйх-Хайдэра і ўстанавіў пратэктарат над Астраханскім ханствам. Адмова маскоўскага вял. кн. Івана III прызнаць васальную залежнасць ад Арды і заплаціць ёй даніну (1476) выклікала ў 1480 няўдалы апошні паход Ахмата на Русь (гл. «Стаянне на Угры»), які паклаў канец намаганням манг.-тат. ханаў аднавіць сваё паліт. панаванне над Рус. дзяржавай. Забіты цюменскім ханам Ібакам (Івакам).

т. 2, с. 146

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

obdurate

[ˈɑ:bdʊrət]

adj.

1) упа́рты, заця́ты

an obdurate refusal — упа́ртая адмо́ва

2) чэ́рствы, бязду́шны; заўзя́ты; непапра́ўны

an obdurate criminal — непапра́ўны злачы́нец

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)