СІРАТА́ (Мікалай Васілевіч) (н. 17.6.1941, в. Драмайлаўка Кулікоўскага р-на Чарнігаўскай вобл., Украіна),
бел. баяніст, дырыжор. Засл. дз. маст. Беларусі (1986). Скончыў Бел. кансерваторыю (1969). З 1965 артыст Дзярж.нар. аркестра Беларусі. З 1969 выкладчык Гомельскага муз. вучылішча. У 1974—97 муз. кіраўнік Дзярж.акад.нар. хору Беларусі імя Цітовіча. З 1992 выкладчык Мінскага пед. ун-та, кіраўнік створанага ім студэнцкага фалькл. ансамбля «Ярыца» і мужчынскага фалькл. ансамбля «Вячоркі». Аўтар харавых, вак. і інстр. апрацовак бел.нар. песень і мелодый; вак.-харэагр. кампазіцый «Беларускія веснавыя гульні, абрады і карагоды», «Вяночак жніўных песень», «Зімовыя абрады і гульні», «Песні роднага краю» на сл. Я.Купалы, «Беларусь — мая песня» (з І.Кузняцовым), хораў на нар. тэксты, песень на словы У.Карызны, А.Куляшова і інш.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Бартыха́цца ’боўтацца’ (Касп.). Мабыць, гукапераймальнае, як і іншыя словы гэтага тыпу: бел.баро́хтацца, рус.бара́хтаться, буры́хтаться ’вазіцца’, буры́хтать ’боўтаць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
łykać
незак.
1. глытаць; каўтаць;
łykać zupę — глытаць суп;
2.разм. піць;
łykać zgłoski (litery) — глытаць словы
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
hurl
[hɜ:rl]1.
v.t.
1) шпурля́ць; закіда́ць (ву́ду)
2) кіда́ць (зло́сныя сло́вы, за́кіды)
3) скіда́ць
2.
n.
мо́цны кідо́к -ка́m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
interjection
[,ɪntərˈdʒekʃən]
n.
1) во́кліч, во́клік, во́крык -у m.
2) выклі́чнік -а m.
3) устаўля́ньне (сло́ва)
4) уста́ўленыя сло́вы; заўва́га f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
to call back one’s words — узя́ць свае́сло́вы наза́д
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
abusive
[əˈbju:sɪv]
adj.
1) абра́зьлівы, зьнява́жлівы; рэ́зкі
abusive words — абра́зьлівыя сло́вы
abusive language — ла́янка
2) які́ дрэ́нна абыхо́дзіцца
3) няпра́вільна ўжы́ты
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
бізу́н
[польск. bizun, ад венг. bizony = так, сапраўды (словы, якія паўтараў той, каго лупцавалі)]
1) плецены з раменных палосак арапнік або вітая з ільну, канапель тоўстая пуга;
2) перан. сімвал грубай сілы, прымусу.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
абра́злівы, ‑ая, ‑ае.
Здольны абразіць; такі, які нясе ў сабе абразу. З-за пуні прагучаў прарэзлівы свіст, а за ім паляцелі ліпкія сваёй брыдкасцю абразлівыя словы...Галавач.У жыцці.. бываюць моманты, калі мала ўсёй накопленай за гады вытрымкі, каб перажыць адну хвіліну абразлівай няёмкасці.Быкаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кры́ўдзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑дзіць; незак., каго.
Рабіць крыўду каму‑н. Дрэнны ён хлопец: навошта было так крыўдзіць матку, казаць ёй такія дзёрзкія словы?Колас.І калі здзекуецца нада мною хтосьці — Над Бацькаўшчынай здзекуецца ён маёй, Калі ж над ёй — мяне тым крыўдзіць найцяжэй.Купала.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)