МУ́ЗЫКА (ад
від мастацтва, у якім
У першабытным грамадстве М. мела дапаможнае значэнне, была неад’емнай ад
Літ.:
Ливанова Т.Н. История западноевропейской музыки до 1789
Яе ж. Из истории музыки и музыкознания за рубежом.
Грубер Р.И. История музыкальной культуры.
История русской музыки: В 10 т.
История музыки народов
Т.А.Дубкова.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
МАТЭМА́ТЫКА (
навука пра колькасныя адносіны і прасторавыя формы сапраўднага свету. Узнікла ў старажытнасці з практычных патрэб чалавека. У сувязі з развіццём і запатрабаваннямі тэхнікі і прыродазнаўства разнастайнасць колькасных адносін і прасторавых форм пастаянна пашыраецца і вызначэнне М. ўсё больш узбагачаецца. Паняцці М. абстрагаваныя ад якасных асаблівасцей з’яў і аб’ектаў, што надае агульнасць
Пачатак развіцця М. адносяць да 6—5
На Беларусі даследаванні па М. пачаліся ў 1920-я
Літ.:
Математика, ее содержание, методы и значение.
Курант Р., Роббинс Г. Что такое математика?:
Рыбников К.А. История математики. 2 изд.
Бурбаки Н. Очерки по истории математики:
Стройк Д.Я. Краткий очерк истории математики:
История математики с древнейших времен до начала XIX столетия.
История отечественной математики.
І.В.Гайшун.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
гаво́рка, ‑і,
1. Дзелавая або сардэчная размова; абмен думкамі.
2. Гукі размовы, якія даносяцца адкуль‑н.
3. Чуткі, пагалоска, размова.
4. Разнавіднасць мясцовага дыялекту, якая ахоплівае адносна невялікую тэрыторыю (вёску, раён).
5. Мова як сродак зносін паміж людзьмі (звычайна пра вусную гутарковую мову).
6. Асаблівасці мовы, манера гаварыць, вымаўляць асобныя словы, гукі.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адкры́ты, ‑ая, ‑ае.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́пусціць, ‑пушчу, ‑пусціш, ‑пусціць;
1. Адпусціць на волю, вызваліць.
2. Дазволіць, даць магчымасць выйсці адкуль‑н., пусціць куды‑н.
3. Расходаваць у працэсе стральбы; выстраліць.
4. Перастаць трымаць; упусціць.
5. Даць поўную, закончаную адукацыю, давесці да канца навучанне.
6. Вырабіць, выпрацаваць.
7. Высунуць вонкі, на паверхню.
8. Павялічыць у даўжыню, шырыню.
9.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кро́пка, ‑і,
1. Метка, след ад уколу ці дакранання чым‑н. вострым (кончыкам карандаша, іголкі, пяра і пад.); маленькая круглая плямка, крапінка.
2. Знак прыпынку (.), які аддзяляе сказы, а таксама знак, які ўжываецца для абазначэння скарочанага напісання слова, напрыклад:
3. Графічны значок (.) у тэлеграфным кодзе, на картах і планах, у матэматыцы, у нотным пісьме і пад. у якасці ўмоўнага абазначэння чаго‑н.
4. Месца, пункт у сістэме, сетцы якіх‑н. пунктаў, дзе размешчана што‑н.
5.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
згарэ́ць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць;
1. Знішчыцца агнём.
2.
3. Сапсавацца, стаць непрыгодным у выніку моцнага перагрэву; падгарэць.
4.
5. Моцна загарэць, атрымаць сонечныя апёкі.
6. Згніць, сапрэць зляжаўшыся (пра сена, зерне і пад.).
7.
8.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
завалі́цца, ‑валюся, ‑валішся, ‑валіцца;
1. Упасці за што‑н.
2. Паваліцца, абваліцца, абрушыцца.
3.
4.
5.
6. Аказацца заваленым, загрувашчаным чым‑н.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
папра́віць, ‑праўлю, ‑правіш, ‑правіць;
1. Ліквідаваўшы пашкоджанні, зрабіць прыгодным для карыстання; выправіць.
2. Прывесці да належнага выгляду, да парадку.
3. Ліквідаваць недахопы, памылкі.
4. Аднавіць, палепшыць, умацаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прыйсці́ся, прыйду́ся, пры́йдзешся, пры́йдзецца;
1. Аказацца адпаведным, падысці па якіх‑н. прыкметах, у якіх‑н. адносінах.
2. Апынуцца на якім‑н. месцы, узроўні; супасці з чым‑н.
3. Скласці якую‑н. колькасць у адносінах да каго‑н.; дастацца.
4.
5.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)