Verbum

анлайнавы слоўнік

шчаці́ністы, ‑ая, ‑ае.

1. Пакрыты, зарослы густым шчаціннем (пра жывёл). Ні заду, ні кароткіх ног не было відаць, але ж бурая галава з шчаціністым хібам, натапыранымі вушамі, вялізнымі ікламі і маленькімі злоснымі вочкамі была жудаснай. Маўр. // Густа парослы кароткімі жорсткімі валасамі (пра твар). Дзіцячая рука сутаргава паднялася і жорстка кранулася.. шчаціністай шчакі салдата. Лынькоў. Мужчына прычмокнуў языком, і шчаціністы твар яго расплыўся ў шырокай ласкавай усмешцы. Няхай.

2. Жорсткі, цвёрды, які нагадвае шчацінне (пра валасы, поўсць). Смех недзе бушаваў у яго сярэдзіне, і ад яго толькі торгаліся шчаціністыя рудыя вусы. Сабаленка. Гэты рабочы быў худы з твару, аброслы шчаціністай барадой. Пестрак. // перан. Паверхня якога пакрыта чым‑н. калючым, што нагадвае шчацінне. А дома ў гэту самую пару рахманы верасень бесклапотна валочыцца за статкам кароў па шчаціністым іржэўніку. Васілевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

САЮ́З МАЙСТРО́Ў НАРО́ДНАЙ ТВО́РЧАСЦІ БЕЛАРУ́СІ, Беларускі саюз майстроў народнай творчасці,

добраахвотнае грамадскае аб’яднанне майстроў розных відаў нар. творчасці і традыц. рамёстваў, мастацтвазнаўцаў, спецыялістаў у галіне нар. мастацтва і маст. рамёстваў. Створаны ў 1992 на Рэсп. канферэнцыі Т-ва майстроў нар. творчасці Беларусі (засн. ў 1991), з 1995 наз. Бел. саюз майстроў нар. творчасці. Мэта — адраджэнне, захаванне і развіццё традыц. нар. мастацтва, узмацненне ўплыву нар. творчасці на духоўнае развіццё грамадства, спрыянне пераемнасці традыцый, прапаганда творчасці нар. майстроў і творчых калектываў. Вышэйшы кіруючы орган — Рэсп. канферэнцыя, выканаўчы — праўленне. Канферэнцыі адбыліся ў 1995, 1997, 1999, 2001. Старшыня праўлення — Я.М.Сахута (з 1992). Арганізуе выстаўкі, конкурсы, фестывалі і інш. формы прапаганды нар. маст. творчасці. Уваходзіць у Бел. канфедэрацыю творчых саюзаў. На 2001 у саюзе 383 чл.

Члены Беларускага саюза майстроў народнай творчасці

1992. І.У.Алушкін, А.Г.Артынская, К.В.Асташэвіч, Н.П.Багдановіч, А.В.Баталёў, А.В.Бухвалаў, Н.М.Давыдава, З.І.Зіміна, Т.Я.Зіміна, Л.К.Галоенка, Л.Р.Главацкая, Т.Э.Івашына, Дз.Дз.Ільінчык, А.В.Карась, П.В.Карась, М.І.Корабаў, Н.М.Кузняцова, У.Е.Курбан, В.М.Кульпін, У.У.Кушнер, С.В.Кляшчук, В.А.Лабачэўская, А.С.Ламанос, Л.М.Лось, А.М.Маголін, В.У.Мазюк, Т.Г.Мізевіч, С.М.Несцярэўскі, В.А.Паўлава, І.М.Паўлаў, К.М.Пуціліна, Т.Р.Разінская, І.К.Раманчук, В.Я.Салдатава, А.В.Салдатаў, А.В.Салей, С.Р.Саўрыцкі, Я.М.Сахута, У.С.Смірноў, А.В.Трыбіс, І.Ф.Цыглінцава.

1993. Ю.І.Адамовіч, Л.А.Акавітая, Л.М.Борыс, Л.Ш.Валеева, С.І.Гайдэнкорн, Ю.В.Галавізнін, Ж.У.Гардзеева, А.А.Гасударава, А.А.Глябец, У.В.Гулякевіч, С.І.Жураўская, Т.І.Казлова, С.М.Какшынскі, І.М.Корабава, І.П.Коршун, І.С.Коршун, І.У.Лагуноўская, І.С.Лузько, В.М.Лукашэвіч, З.С.Ляўчэня, А.Г.Маляўская, Ю.А.Мінчанкоў, Л.А.Мялешка, А.В.Новікава, М.І.Няхай, А.В.Пракаповіч, А.Ф.Раманоўскі, Н.М.Сакалова-Кубай, Г.Ф.Сапун, М.К.Сасонка, М.Ф.Сямашка, С.В.Тарайкоўская, Л.А.Уласенка, Л.М.Уласенка, В.К.Уласік, У.В.Цакуноў, В.М.Чырвонцава, Т.В.Эбелашвілі.

1994. Н.К.Абуховіч, Т.П.Агафоненка, Т.А.Аляксеева, Н.А.Асіловіч, Т.Я.Белая, І.Г.Вавілава, Л.У.Васіхіна, М.В.Васкоўскі, Н.В.Гусева, Н.В.Зямскова, У.А.Касатаў, В.А.Крэсік, Л.Л.Крэсік, В.Л.Курганаў, Л.У.Нікіціна. В.К.Палтаржыцкі, А.Л.Папкоўская, Т.М.Пугачова, Т.А.Рэпіна, Г.А.Суша, В.В.Трубеева, А.А.Уткін, І.П.Фёдарава, А.Ф.Шабуня.

1995. Н.А.Бандарэнка, А.С.Вярцінская, А.М.Горбаль, А.С.Дубіна, Г.І.Іванова, У.П.Каласкоў, А.Ю.Кірычак, А.А.Макаранка, В.Н.Марозава, К.А.Пакаліцына, М.А.Пратасеня, Р.А.Раманеня, М.М.Саланенка, К.А.Філюта, М.У.Харытончык, Т.А.Чарнета, С.У.Шчэрба.

1996. Г.М.Безбародка, М.М.Белая, Т.А.Галавачова, Т.У.Ганчарык, В.Б.Герасіменя, Дз.М.Зайцаў, В.А.Зінкевіч, Э.У.Зінкевіч, Т.А.Ільенка, Л.Л.Казачонак, В.М.Казлоўская, В.П.Кучынская, П.Б.Лагуноўская, Ю.С.Лосік, У.К.Лук’янец, З.У.Ляйко, Т.І.Палюховіч, М.Я.Петрасян, Н.Я.Петрушко, С.А.Пратасеня, А.У.Сачак, С.А.Уманец, Л.А.Царыкевіч, М.Н.Чарнавокая, А.І.Чапулёнак, Н.М.Якубовіч.

1997. М.І.Ажэль, Т.Я.Ажэіль, М.А.Анціпкіна, Л.У.Блохава, А.М.Боганева, Н.Ф.Бортнік, Ю.І.Боўда, С.У.Бядзерына, Л.У.Вакар, Н.А.Валынец, С.А.Васіленка, Г.І.Ганчарэвіч, М.П.Гільніч, В.С.Грыц, А.Я.Дабравольская, В.П.Дзенісевіч, В.А.Дзмітрук, Л.Я.Дзярванаў, Я.Л.Дзярванаў, І.І.Драмлюк, В.С.Дранковіч, В.П.Дунеўскі, Н.І.Емяльянчык, Л.М.Зайцава, В.В.Зяноўка, М.У.Кажанеўская, Дз.А.Карліёнаў, Н.К.Кухарава, Т.А.Ларыёнава, А.В.Макаранка, Ю.С.Малышэўскі, М.А.Маркоўскі, В.Ю.Маслава, У.І.Матукевіч, У.К.Мікуцкая, П.А.Міхасёнак, Л.А.Муская, А.А.Мускі, А.У.Мяцельскі, Т.С.Новікава, В.А.Пачкаева, М.С.Пескавая, А.І.Рабкоў, Л.Е.Раманенка, М.Ф.Раманюк, З.Ф.Рынкова, Г.У.Саламянка, Г.Л.Саланінка, І.А.Сікірынаў, Б.М.Федаровіч, А.М.Храмкова, К.А.Цітоў, Н.Л.Чырвонцава, Р.Ф.Шаура, А.Ф.Шон, Н.І.Шэйна.

1998. Т.А.Багдановіч, А.П.Высоцкі, А.В.Жураўлевіч, Л.В.Жураўлевіч, А.С.Івашчанка, В.В.Качаргіна, Н.В.Кошман, А.М.Краўчук, Ю.Э.Круш, І.М.Кулецкая, В.В.Лабачоў, А.В.Лавор, А.М.Лебедзеў, І.І.Лізура, С.А.Лугін, А.В.Мацеша, В.Г.Міхасёнак, М.І.Мядзведзь, С.П.Падальніцкі, В.З.Парашчанка, В.В.Пархімовіч, В.Р.Пісарэнка, А.Л.Пракоф’еў, І.Б.Пярвухін, Т.А.Пярвухіна, В.М.Пятровіч, Н.Ф.Рабунская, М.А.Раманоўскі, А.П.Рослаў, М.М.Рудзяк, М.А.Рышкевіч, У.Б.Сасноўскі, Л.Я.Сватко, М.В.Свірчакоў, С.Р.Сядун, Г.С.Сямёнава, Г.А.Удодава, Т.М.Хадановіч, Т.С.Цімошкіна, С.У.Цітоў, С.С.Чэрнікава, Ю.Ф.Шапавалаў.

1999. В.А.Александровіч, Дз.А.Арынін, С.В.Бакіноўская, М.І.Бруй, М.Э.Бялова, М.А.Валошчык, А.С.Гаўрылаў, Дз.У.Гром, В.В.Грынашка, Н.В.Гунько, В.І.Даніленка, Л.А.Дзяржай-Касінская, В.В.Дубовік, С.А.Дубяга, У.А.Жданюк, І.М.Завадская, В.Г.Іваноў, А.В.Кавалык, Н.Дз.Канановіч, В.Б.Каражан, А.І.Каровін, А.К.Карчміт, В.В.Клімчэня, К.У.Краско, А.А.Лазоўская, Г.У.Любімава, В.І.Мацнева, А.А.Мацюх, С.І.Мурзін, Р.М.Панфілава, Н.І.Панцялеева, І.І.Папковіч, Я.Л.Пракапенка, А.В.Пракарына, В.М.Раманенка, Ю.Л.Рубашак, І.С.Руткевіч, З.С.Сабко, В.Б.Самойлаў, У.С.Саўрыцкі, Ю.І.Семашкевіч, Д.А.Сіняўская, Т.Ю.Смірнова, А.А.Солтан, А.З.Тамразаў, А.Л.Туміловіч, Л.В.Ус, Т.М.Фяськова, Т.М.Хамко, А.А.Хоміч, Л.У.Чадовіч, Г.К.Шамрук, І.Л.Шарак, С.Я.Шор, Л.Э.Юша.

2000. А.У.Аніська, В.Г.Аскірка, В.С.Валканоўская, А.М.Вараб’ёў, У.П.Гапеенка, П.В.Грынашка, А.В.Гурэеў, М.А.Давыдкін, З.У.Казлова, В.П.Казлова, Н.П.Каспяровіч, У.М.Каханоўская, С.М.Комель, Т.А.Лабунова, І.В.Лысенка, А.Л.Макарава, А.А.Маслік, В.М.Мацвееў, Н.В.Німко, Дз.М.Няхай, І.В.Пазгалёва, Т.В.Пракапчук, П.А.Ражалоўскі, Ж.Я.Розум, Г.В.Свечнікава, М.С.Скляр, А.В.Трампас, А.Э.Шамро, А.А.Шамшэня, А.Г.Шапель, І.М.Штэфан.

2001. М.А.Абраменка, Ю.А.Андрухін, В.В.Байкова, А.М.Бараўцова, А.А.Белая, Д.А.Бельская, З.Ф.Беразенская, А.П.Бяжко, А.А.Вашкелевіч, С.В.Вішнеўскі, Л.Г.Гаравая, А.А.Гімадава, Р.Р.Гімадаў, Р.А.Грыкін, Л.І.Грышчанкова, Л.Р.Дрэбезава, А.Я.Дакумаў, Ю.А.Дубнавіцкі, М.В.Ермаловіч, В.І.Залужны, М.І.Калакольцаў, Т.П.Каласкова, Т.Ф.Канавалава, У.П.Карасёў, А.Б.Кірэеў, К.В.Круцялёва, Н.С.Крыварот, Г.М.Кутузава, М.М.Кучыц, А.Ф.Макаранкаў, Дз.А.Міжуй, С.В.Муліца, С.П.Паплаўская, А.А.Паўлаў, С.М.Паўловіч, Я.Р.Песіна, У.М.Пудаў, А.С.Пушкароў, З.В.Раманюк, А.Ю.Радзіёнаў, А.Л.Рудакоўская, Г.Р.Рудніцкая, Г.М.Рымдзёнак, С.Л.Рымдзёнак, В.Л.Рэут, В.П.Савіных, І.Л.Саламаціна, Н.Л.Саламаціна, Г.Я.Салдаценкава, Т.А.Самойленка, А.М.Сапега, В.Р.Сілкоў, В.І.Смірноў, І.П.Супрунчык, Г.А.Унукаў, Н.Л.Федарыстава, Ю.А.Фурс, Г.М.Ханяк, Т.А.Худзякова, Б.Ч.Чарняўскі, С.І.Якушаў, У.Я.Яленскі, Н.І.Ярмух, А.М.Ярош, М.У.Яцкевіч.

Я.М.Сахута.

т. 14, с. 228

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

уткну́цца, ‑нуся, ‑нешся, ‑нецца; ‑нёмся, ‑няцеся; зак.

1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Убіцца вострым канцом у што‑н., пранікнуць у глыб чаго‑н. Кап’ё ўткнулася ў зямлю. □ Човен уткнуўся носам у пясчаны бераг якраз супраць глыбокага рова. Шамякін.

2. Зарыцца галавой, тварам у што‑н. Жэнька паднялася з зямлі і ўткнулася галавою ў пасцель. Крапіва. // Есці, усунуўшы галаву ў якую‑н. пасудзіну (пра жывёлу). [Мурзік],.. ціха заскуголіўшы, падбег да бляшанкі, уткнуўся ў яе мордачкай і стаў хлябтаць. Капыловіч.

3. перан. Доўга глядзець куды‑н. (у акно і пад.). [Сёмка:] — Толькі хутка пачаў я прыкмячаць, што Аленка мая сумуе. Уткнецца ў акно, быццам на вуліцу пазірае, а сама перад сабою нічога не бачыць. Кандрусевіч. // Не ўзнімаючы вачэй, паглыбіцца ў якую‑н. справу. Уткнуцца ў кнігу.

4. Уперціся ў што‑н. Мікола як уткнуўся тварам у сцяну, так і не павярнуўся. Б. Стральцоў. — Прыехалі! Прыехалі! — усхапілася Ліза і ўткнулася носам у халодную шыбіну. С. Александровіч. — Не пікні! — Дула пісталета ўткнулася.. [Рабушку] ў грудзі. Новікаў. / у перан. ужыв. Сіратліва ўткнуліся ў неба заводскія трубы, вецер не расцягваў ад іх доўгіх хвастоў дыму. Пятніцкі. // Сутыкнуцца з якой‑н. перашкодай. Калі [хлопцы] прайшлі кіламетры са два, то.. зноў ўткнуліся ў балота! Маўр. Цяжка шаргануўшы па пясчанаму дну, уткнуўся ў бераг паром. Аляхновіч.

5. Разм. Улезці, уціснуцца куды‑н. Андрэй згледзеў, што ў кузаве пабіта людзей, не ўткнуцца. Пташнікаў. // перан. Умяшацца, прыняць удзел у чым‑н. — Як? — здзівіўся маёр. — Хто яму дазволіў?.. Усюды.. [Чыжык] уткнецца першым! Няхай. — Нічога я не пісала!.. — буркае Ганька. — Як гэта не пісала. Раскажы няхай.. [Міша] паслухае. Ён-то ўжо табе скажа! — усюды гэта баба Іваніха ўткнецца. Васілевіч.

•••

Уткнуцца носам у што або куды — не адрываючыся, з захапленнем чытаць, пісаць і пад.

Уткнуцца са сваім языком — сказаць што‑н., калі не просяць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вучы́ць, вучу, вучыш, вучыць; незак.

1. каго. Перадаваць каму‑н. веды, навыкі, звычкі. Вучыць дзяцей чытаць і пісаць. Вучыць сына плаваць. Вучыць гаспадарыць. □ Саўка вучыць Фільку закідваць блешню. Жычка. // без дап. Быць настаўнікам, працаваць у школе.

2. што. Вывучаць, засвойваць, запамінаць. Вучыць урок. Вучыць верш на памяць. □ [Дзядзька Антось:] — Нясі, Косцік, кнігу, будзем вучыць літары. С. Александровіч.

3. каго. Навучаць, настаўляць; выхоўваць. Вучыць шанаваць старэйшых. □ — Не чапайся ты з імі, няхай іх, — вучыла Зося свайго хлопца. Брыль. [Вінке:] — Вучы ты дзяцей так, каб яны ўжо з маленства ненавідзелі вайну і тых, хто яе жадае. Шамякін. // Разм. Караць, біць. [Кароль:] — Знаць, табе не змагла маці розуму даць, Мала бацька вучыў пугаўём. Танк.

4. каго. Даваць адукацыю, магчымасць набыць прафесію. Вучыць сыноў у інстытуце.

5. з дадан. сказам. Абгрунтоўваць, развіваць якую‑н. тэорыю, думку, погляд і пад. Марксізм-ленінізм вучыць, што свядомасць чалавека ёсць прадукт яго грамадскага жыцця.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

або́з, ‑у, м.

1. Чарада фурманак, падвод з людзьмі або паклажаю ў дарозе. Ехаць у абозе. □ Гадзіны ў дзве папоўдні цэлы абоз сялянскіх фурманак, наладаваных жыўнасцю, прадуктамі і фуражом, выехаў з вёскі. Колас.

2. Сукупнасць транспартных сродкаў спецыяльнага прызначэння. Пажарны абоз. □ Пачалося наступленне. Па шашы ў напрамку фронту ішлі нашы штабы і абозы з раненымі, абапал, па ўзгорках баявыя часці. Няхай.

•••

Чырвоны абоз — абоз, які арганізоўваўся сялянамі для здачы збожжа па цвёрдых цэнах на дзяржаўныя ссыпныя пункты. Плывуць па шляхах Беларусі Абозы чырвоныя з хлебам. Купала.

Выгнаць (пагнаць) у абоз — прымусіць каго‑н. з яго транспартнымі сродкамі несці службу ў вайсковым абозе. Але аднойчы зранку легіянеры выгналі яго ў абоз. Чорны.

Ехаць (паехаць) у абоз — быць мабілізаваным у вайсковы абоз. Вось чаму зімой і ўлетку Я ў абоз так езджу рэдка. Крапіва.

Цягнуцца (плесціся, адседжвацца) у абозе гл. цягнуцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аблі́чча, ‑а, н.

1. Твар; рысы, выраз твару. Пазнаць па абліччы. Суровае аблічча. □ З галавы ні на хвіліну не выходзіла аблічча маладой дзяўчыны. Колас. Штурхаючыся, збіваючы людзей з ног, Толя бегаў.. ўзад і ўперад, выглядаючы знаёмае аблічча. Якімовіч. // Вонкавы выгляд каго‑н. Вонкавае аблічча. Дзіўна, наколькі яго [зубра] аблічча гарманіравала з навакольным лясным пейзажам. В. Вольскі. Усё.. аблічча [дзяўчыны] выдавала яе ўсходняе паходжанне. Васілевіч.

2. Агульны вонкавы выгляд, сукупнасць адметных рыс, характэрных чаму‑н. Суровае ваеннае аблічча сталіцы. Пераўтварыць аблічча зямлі. □ Камуністы аблічча краіны змяняюць, Упрыгожваюць гарадамі, садамі, Небывалыя ў полі расцяць ураджаі, Азараюць зямлю залатымі агнямі. Танк. Сціраецца аблічча старой вёскі. Дуброўскі.

3. перан. Індывідуальнасць, унутраны змест каго‑, чаго‑н.; духоўны склад, характар. Маральнае аблічча савецкага чалавека. Творчае аблічча пісьменніка. Нацыянальнае аблічча літаратуры. □ Замаскіраваны вораг умеў схаваць сваё аблічча за гучным словам, за бездакорнымі паводзінамі ў побыце. Няхай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

і́менна, часціца.

1. Ужываецца для падкрэслівання якога‑н. члена сказа, для ўказання на яго; азначае: якраз. Іменна Пракоп падказвае сваім хлопцам, большасць тых ідэй, якія прынеслі брыгадзе славу. Шыцік. [Самуйлёнак] прыносіў у беларускую літаратуру сваё новае, арыгінальнае, уласцівае іменна яму. В. Вольскі.

2. Ужываецца пры далучэнні сказа або асобных членаў сказа, якія растлумачваюць, удакладняюць выказаную думку. Стары Юстынь Сташэвіч раптам адчуў, што змарыўся. Іменна раптам. Чарнышэвіч. / У спалучэнні са злучнікамі «а», «і». А бабуля ці мама шукае цябе, гукае з парога, нібы ты ёй немаведама як спатрэбіўся і іменна цяпер... Брыль. // Ужываецца перад пералічэннем, якое раскрывае і ўдакладняе сэнс абагульняючага слова. У лесе растуць розныя дрэвы, а іменна: дуб, бяроза, сасна.

3. (часта ў спалучэнні з «во», «вось»). Разм. Ужываецца як сцвярджальнае слова са значэннем: так, сапраўды так. Вось іменна! □ — Іменна, людзі няхай надаюць вартасць чалавеку, а не ён сам сабе. Баранавых.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кане́шне і кане́чне,

1. пабочн. сл. Само сабой зразумела, без сумнення. Аб гэтым канцэрце яшчэ задоўга прагудзелі ўсе вушы, і я вырашыў не прамінуць яго і, канешне, запрасіць Соню. Ракітны. Канечне, вельмі добра ведаць мову суседзяў, але найперш трэба ведаць сваю. Арабей.

2. прысл. Абавязкова, што б там ні было. Рызыкаваць хлопцам не хацелася: у іх жа вунь колькі зброі, і яны павінны канешне знайсці партызан... Якімовіч. // безас. у знач. вык. (часцей з адмоўем). Разм. Абавязкова. — А ты, брат Янка, пільнуй адзежу, бо прыдзецца зняць усё, апроч шапак... Не канечне стаяць над ёю крукам, — зрабіў агаворку Марцін, — а з вока спускаць не трэба. Колас. Пасля пачалі казаць: «Няхай сабе жывуць здаровенькі, а мне не канешне зрывацца з бацькаўскіх сцежак». Чорны.

3. сцвярдж. часціца. Так, зразумела, вядома. — [Ваш сын] служыў разам з маім Андрушам, хацела праведаць, пагаварыць... — А-а, яно канешне, канешне, — няпэўна прамовіў стары. Краўчанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

запаве́тны, ‑ая, ‑ае.

1. Які па-асабліваму цэніцца, старанна аберагаецца. На зямлі куточак запаветны, Родны ўтульны матчын агародчык... Кляўко. Зграя сабак ахоўвае Скарбы, дабро запаветнае. Дзяргай. // Патаемны, вядомы не ўсім. Каля непрыкметных Сцежак запаветных Раніцай вясковай Я знайшоў падкову. Танк. // Дарагі для каго‑н., задушэўны. У .. [Ермакова] тады жыла запаветная мара — стаць лётчыкам. Мележ. // Жаданы, доўгачаканы. Якуб.. прыйшоў у атрад з вінтоўкай, якую ён сам раздабыў і збярог да гэтага запаветнага часу. Брыль.

2. Атрыманы ў спадчыну ад мінулых пакаленняў; старадаўні. Запаветныя песні. □ Серадзібор можа нават пахваліцца, што там ніхто не замыкае дзвярэй нанач.. Так гэты запаветны звычай пачаў вяртацца і пасля вайны. Пестрак. // Казачны, легендарны. Усё жыццё шукаў мой дзед прыгонны Ад шчасця запаветныя ключы. Звонак.

3. Звязаны з запаветам, наказам, тайнай умовай. [Ганна Сяргееўна] аб многім хацела сказаць людзям, каб не забыцца, і дзецям запаветнае слова сказаць, калі з ёю што здарыцца. Няхай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

запра́віць, ‑праўлю, ‑правіш, ‑правіць; зак., што.

1. Падаючы належны выгляд, засунуць, укласці край, канцы чаго‑н. куды‑н. [Ганна Васільеўна] заправіла пад хустку пасму сівых валасоў, і твар яе стаў суровым. Няхай. Увёў Аўдолевіч каня ў аглоблі, заправіў дугу і давай засупоньваць хамут. Брыль. // Заслаць, прыбраць. Заправіць ложак.

2. чым. Пакласці ў страву прыправу, закрасу. Антаніна Міхайлаўна засмажыла грыбы, шчодра заправіла іх смятанай. Колас. // Унесці ў глебу ўгнаенні. У калгасе ўсё дэталёва прадугледзелі, усё паставілі на службу ўраджаю: загадзя падабралі ўчасткі, багата запрасілі іх угнаеннямі, паклапаціліся пра насенне высокаўраджайных, перспектыўных сартоў. «Звязда».

3. чым і без дап. Падрыхтаваць для карыстання (машыну, прыбор і пад.), заліўшы або заклаўшы неабходнае рэчыва. Заправіць сіфон. Заправіць бак бензінам. Заправіць машыну. // Уставіць патрэбную дэталь у якую‑н. прыладу, механізм, рыхтуючы іх да работы. Заправіць бабіну ў прадзільную машыну. // Змясціць, паглыбіць што‑н. у што‑н. Заправіць насенне ў глебу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)