Старч ‘старчак’ (ТС). Магчыма, кантамінацыя запазычання з польск. stark ‘кол, жэрдзь’ і сторч (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

не́хрысць, ‑я, м.

Разм.

1. Уст. Чалавек нехрысціянскай веры, а таксама чалавек, які не верыць у бога.

2. Лаянк. Бессаромны, бессардэчны чалавек. [Шаройка:] — Ну, брат, не людзі, а нехрысці... Хоць кол на галаве [чашы]. Проста распанеў народ: да васьмі спяць, да дзесяці снедаюць. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

часа́ць​II (секучы апрацоўваць) beháuen* vt, zúhauen* vt, ábstemmen vt;

◊

яму́ хоць кол на галаве́ чашы́ разм. ≅ er ist störrisch [stárrköpfíg]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

picket​1 [ˈpɪkɪt] n.

1. кол

2. піке́т;

a picket on the steps of the Federal court building піке́т на прысту́пках буды́нка Федэра́льнага суда́

3. піке́тчык;

a picket line шарэ́нга піке́тчыкаў

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Спры́ха ‘спіца (у колах)’ (Сцяшк. Сл., Сл. ПЗБ), ‘пруток для вязання’ (смарг., шчуч., Сл. ПЗБ), спрых ‘тс’ (Шатал.). З польск. sprycha ‘кол, жэрдзь; спіца ў коле’, якое з ням. Spriess ‘кол, шэст’ і Speiche ‘спіца ў коле’ (гл. Брукнер, 510). Сюды ж, магчыма, спры́хі (sprychy) ‘штукі, жарты’ (Арх. Федар.), параўн. шпількі ‘насмешкі’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

а́ншпуг

(гал. handspaak)

1) драўляны або металічны рычаг для падымання- і перасоўвання грузаў на караблі;

2) драўляны кол, які ўтрымлівае палі ў патрэбным становішчы пры забіванні іх капром.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

старча́к м.

1. буд. Bínder m -s, -, Strécker m -s, -;

2. (кол) Pflock m -(e)s, Pflöcke;

2. уст. гл. пepпeндыкyляр

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

теса́ть несов. часа́ць; (тесаком) склюдава́ць;

◊

хоть кол на голове́ теши́ хоць у лоб страля́й; упёрся як чорт у грэ́блю; заця́ўся як ка́мень;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

патарча́ка, ‑і, ДМ ‑чацы; Р мн. ‑чак; ж.

Кол, палка, якія тырчаць з зямлі. [Міхась] Пералазіў цераз платы, натыкаўся на патарчакі. Скрыган. // Ламачына, палка. Пракоп схадзіў па прылессе, назбіраў бярэмя сухіх патарчак і неяк расклаў агеньчык. Сіняўскі. Устаўшы, .. [капітан] абапёрся на нейкую патарчаку, якая была ў яго замест кія. Быкаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Pfahl m -(e)s, Pfähle кол, па́ля, слуп;

zwíschen [in] séinen vier Pfählen у сябе́ до́ма, у чатыро́х сце́нах

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)