dopuszczać się

незак. czego дапускаць рабіць што;

dopuszczać się przestępstwa — здзейсніць злачынства

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Ро́слены ’прарослы’ (Нас.) — дзеепрыметнік з суф. *‑ěn‑ ад дзеяслова раслі́ць ’дапускаць збожжа да прарошчвання (у калоссях), зерне — на солад’ (там жа), які з назоўніка рослік, росля (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

wáhrhaben vt:

es [etw.] nicht ~ wóllen не прызнава́ць, не дапуска́ць магчыма́сць (чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

admit [ədˈmɪt] v.

1. прызнава́ць;

admit one’s mistake прызнава́ць памы́лку;

He admits his guilt. Ён прызнае сваю віну.

2. дапуска́ць, пуска́ць; прыма́ць (у школу, садок і да т.п.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

падазрава́ць

1. (каго-н.) j-n verdächtigen, j-n im Verdácht háben; gégen j-n Verdácht errégen (высок.);

2. (дапускаць) vermúten vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

праектава́ць

1. (складаць праект) entwérfen* vt, projektíeren vt, ein Projékt ánfertigen;

2. (дапускаць) plánen vt, Pläne [Projékte] máchen;

3. матэм., кіно projizíeren vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дапуска́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да дапусціцца.

2. Мець дазвол прыходзіць, уваходзіць куды‑н., да каго‑, чаго‑н., наведваць што‑н. Дзеці на вячэрнія сеансы ў кіно не дапускаюцца. □ Прыходзіць Паўлік да турмы. — Ніякія наведвальнікі сёння не дапускаюцца, — адказаў дазорца. — Прыйдзеш праз два дні. Сташэўскі.

3. Дазваляцца; быць прынятым. Часам дапускаецца дваякае напісанне слова.

4. Зал. да дапускаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Перахі́біць ’памыліцца, даць маху, схібіць’ (Шат.). Да пера- (гл.) і хібіць ’дапускаць пралікі, недакладнасці, рабіць памылкі’, семантычна найбольш набліжанага да зах.-слав. арэалу, параўн. польск. chybić ’памыляцца’, чэш. chybili ’рабіць памылку’, славац. chybil’ ’тс’, памыляцца’ (Мартынаў, Слав. акком., 143–144).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

непрысто́йнасць ж.

1. непристо́йность, неприли́чие ср.; см. непрысто́йны;

2. (непристойное поведение, выражение) непристо́йность, неприли́чие ср.;

гавары́ць ~ці — говори́ть непристо́йности;

не дапуска́ць ~цей — не допуска́ть непристо́йностей (неприли́чий)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Калама́ніца ’чарнільніца’ (ваўк., Сцяшк.). Нельга выключыць памылковага запісу каламарніца або каламажніца. Менш верагодна дапускаць спрашчэнне групы зычных, паколькі пазіцыя тут даволі тыповая і ў іншых адпаведных выпадках спрашчэння не назіраецца. Або, магчыма, тут было фармальнае збліжэнне лексем каламажка, каламазь і каланіца? Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)