Табала́ 1 ’натоўп, гурт’ (
Табала́ 2 ’пустамеля’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Verbum
анлайнавы слоўнікТрыма́ць ‘узяўшы ў рукі (рот, зубы), не даваць выпасці’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
sit
1. сядзе́ць;
sit cross-legged сядзе́ць пакла́ўшы нагу́ на нагу́; сядзе́ць падку́рчыўшы но́гі; сядзе́ць па-турэ́цку
2. саджа́ць, уса́джваць;
sit oneself уса́джвацца, садзі́цца
3. пазі́раваць;
sit for a famous painter пазі́раваць знакамі́таму мастаку́
4. засяда́ць; The House of Commons will sit at 8 o’clock. Пасяджэнне палаты абшчын пачнецца а восьмай гадзіне.
5. высе́джваць птушаня́т, сядзе́ць на я́йках
6. сядзе́ць (пра сукенку);
7. застава́цца, ляжа́ць (на старым месцы);
8. займа́цца (чым
sit for an exam рыхтава́цца да экза́мену
♦
sit at
sit on one’s hands нічо́га не рабі́ць; па́льцам не варухну́ць;
sit on the fence займа́ць нейтра́льную пазі́цыю, чака́ць;
sit pretty
sit still сядзе́ць ці́ха; паво́дзіць сябе́ мі́рна;
sit tight мо́цна сядзе́ць, сто́йка трыма́цца; бяздзе́йнічаць
sit about
sit aroundsit around
sit back
1. адкіда́цца, адкі́двацца (на спінку крэсла)
2. расслабля́цца, гультаява́ць
sit down
1. садзі́цца, займа́ць ме́сца; уса́джваць каго́
2. бра́цца (за справу);
sit down to one’s work бра́цца за рабо́ту
3. міры́цца, цярпе́ць, трыва́ць;
sit down under insults ці́ха трыва́ць абра́зы
sit in
1. дагляда́ць дзіця́, калі́ бацько́ў няма́ до́ма
2. засяда́ць, удзе́льнічаць у рабо́це (камісіі)
3. удзе́льнічаць у сядзя́чай забасто́ўцы
4. (on) удзе́льнічаць як нагляда́льнік, госць;
sit out
1. сядзе́ць да канца́;
sit out a concert заста́цца да канца́ канцэ́рта
2. сядзе́ць убаку́, не ўдзе́льнічаць;
sit through
sit up
1. прыўздыма́цца;
sit up in bed прыўзня́цца ў ло́жку
2. уско́кваць ад здзіўле́ння;
make
3. не кла́сціся спаць; сядзе́ць по́зна;
sit up for
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
адбі́цца, адаб’юся, адаб’ешся, адаб’ецца; адаб’ёмся, адаб’яцеся;
1.
2. Даючы адпор, абараніцца ад нападу, ад чыіх‑н. непрыязных, варожых дзеянняў.
3. Адстаць ад тых, з кім быў разам.
4. Аддаліцца, парваць сувязь з кім‑, чым‑н.
5. Сустрэўшы на шляху перашкоду, змяніць свой напрамак на другі, адваротны (пра гукі, прамені і пад.).
6. Адлюстравацца на гладкай, бліскучай паверхні.
7. Выявіцца, атрымаць вонкавае праяўленне (пра пачуцці, стан і пад.).
8. Выклікаць сабой якое‑н. пачуццё, адчуванне; адазвацца.
9. Зрабіць уплыў, уздзеянне на каго‑, што‑н.
10. Астацца пасля каго‑, чаго‑н., пакінуць адбітак.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
апо́шні, ‑яя, ‑яе.
1. Які знаходзіцца на самым канцы чаргі, шэрагу падобных прадметаў, з’яў.
2. Адзіны, астатні.
3. Які адбыўся непасрэдна перад чым‑н.
4. Канчатковы, рашаючы, заключны.
5. Вышэйшы, крайні.
6. Самы нязначны з усіх падобных; дрэнны.
7. Гэты, толькі што названы.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адабра́ць 1, адбяру, адбярэш, адбярэ, адбяром, адбераце;
1. Прымусіць каго‑н. аддаць які‑н. прадмет; сілай забраць у каго‑н., што‑н.
2. Пазбавіць каго‑н. якіх‑н. пачуццяў, якасцей, права на што‑н.
3. Выдаткаваць, патраціць нейкую колькасць часу (сілы, сродкаў, здароўя) на выкананне чаго‑н.
4.
5. Выбраць з аднастайных прадметаў асобныя з іх, якія вылучаюцца пэўнай якасцю або прыкметай.
6.
адабра́ць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
крана́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1. Датыкацца, дакранацца да каго‑, чаго‑н.; чапаць.
2.
3. Парушаць чый‑н. спакой; дакучаць, турбаваць.
4.
5. Сваім уздзеяннем змяняць пачатковы выгляд або парушаць цэласць чаго‑н.
6. Прыводзіць у рух; варушыць што‑н.
7. Цягнучы, папіхаючы, зрушваць з месца, прымушаць рухацца.
8.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
куды́,
1.
2.
3.
4.
5.
6.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ігра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1.
2. Удзельнічаць у спектаклі, выступаць на сцэне, у кіно.
3. Тое, што і гуляць (у 2 знач.).
4.
5. Быць у бадзёрым, узбуджаным стане (пра пачуцці, уяўленні і пад.).
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лама́ць, ламлю, ломіш, ломіць;
1. Згінаючы, удараючы з сілай, аддзяляць часткі чаго‑н. або раздзяляць што‑н. на часткі; крышыць.
2. Пашкоджваць часткі цела, косці; нявечыць, калечыць.
3. Здабываць, разбіваючы, разломваючы якой‑н. прыладай.
4. Разбіваючы, разбураючы, даводзіць да непрыгоднасці, псаваць.
5.
6.
7.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)