во́ка, ‑а;
1. Орган зроку.
2. Здольнасць бачыць; зрок.
3.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Verbum
анлайнавы слоўнікТрэ́сці ‘тузаць, штурхаць, хутка рухаць туды і назад або ўверх і ўніз’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Калодзеж 1 ’вузкая, глыбокая яма, звычайна ўмацаваная ад абвалаў зрубам, трубамі для здабывання вады з ваданосных слаёў зямлі’, ’студня з калаўротам або асверам для чэрпання пітной вады’ (
Калодзеж 2, калодзеш ’ямачка каля пупавіны, па якой вызначаюць малочнасць каровы’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Herz
1) сэ́рца;
mítten ins ~ tréffen
2) асяродак, цэнтр
3) сэ́рца, душа́;
von gánzem ~en ад усяго́ [шчы́рага] сэ́рца;
das liegt mir sehr am ~en гэ́та мне
Hand aufs ~! (пакладзі́) руку́ на сэ́рца!;
aus tíefstem ~en з глыбіні́ душы́;
es ist mir schwer ums ~ у мяне́ ця́жка на душы́;
mir wúrde leicht ums ~ у мяне́ адлягло́ ад сэ́рца;
es war mir aus dem ~en gespróchen гэ́та мне было́ па душы́;
sein ~ áusschütten раскрыва́ць душу́;
sich (
er hat das ~ auf dem réchten Fleck ён сапра́ўдны [надзе́йны] чалаве́к;
séinem ~en Luft máchen вы́казаць усё, што набале́ла;
sie sind ein ~ und éine Séele яны́ жыву́ць душа́ ў душу́
4)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
tréffen
1.
1) папада́ць, трапля́ць (у мэту, y цэль);
das Ziel ~ тра́піць у цэль;
vom Blitz getróffen забі́ты [паражо́ны] мала́нкай;
den ríchtigen Ton ~ папа́сці ў тон;
sich getróffen fühlen адчува́ць сябе́ знява́жаным [абра́жаным]
2) напатка́ць, зда́рыцца (пра няшчасце);
ein Únglück traf ihn яго́ напатка́ла [спасці́гла] няшча́сце
3) сустрака́ць, спатка́ць
4) датыка́цца (каго
die Bemérkung trifft ihn заўва́га ты́чыцца яго́;
wen trifft die Schuld? хто вінава́ты?
5):
das Bild ist gut getróffen фатагра́фія
den Nágel auf den Kopf ~
éine Entschéidung ~ прыма́ць рашэ́нне;
ein Ábkommen ~ заключа́ць пагадне́нне
2.
3. ~, sich
1) сустрака́цца;
wóllen wir uns héute ~ сустрэ́немся сёння
2) здара́цца, надара́цца;
es traf sich so, dass… зда́рылася так, што…
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
бра́цца, бяруся, бярэшся, бярэцца; бяромся, берацеся, бяруцца;
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9. Хапаць насадку, лавіцца на вуду, спінінг (пра рыбу).
10.
11.
12.
13.
14.
15.
16.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ве́даць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1. Знаць што‑н., мець уяўленне пра што‑н.
2. Мець веды, навыкі, умець рабіць што‑н.
3. Быць знаёмым з кім‑н.
4. Усведамляць, уяўляць; разумець.
5. Перажываць, адчуваць; мець справу, знацца, знаць.
6.
7. і
8.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паказа́ць, ‑кажу, ‑кажаш, ‑кажа;
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
па́ра 1, ‑ы,
1. Два аднолькавыя сіметрычныя прадметы, якія складаюць адно цэлае.
2. Дзве асобы, мужчына і жанчына, дзве жывёліны, самец і самка.
3.
4.
5.
6.
•••
па́ра 2, ‑ы,
Газ, які ўтвараецца пры выпарэнні вады, нагрэтай да высокай тэмпературы; газападобны стан вады.
•••
пара́, ‑ы́;
1. Час, перыяд.
2.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
то́нкі, ‑ая, ‑ае.
1. Невялікі ў папярочным сячэнні;
2. Невялікі ў абхваце; не тоўсты, вузкі ў косці (пра чалавека, яго фігуру, часткі цела).
3. Невялікі па шырыні, вузкі.
4. Высокі (пра гукі, голас).
5. Які складаецца з дробненькіх часцінак.
6. Складаны, выкананы з вялікай увагай, умела, па-мастацку.
7. Ледзь прыкметны, які з цяжкасцю адрозніваецца.
8. Прыемны сваёй вытанчанасцю, не рэзкі (пра смак, пах і пад.).
9. Тактычны, далікатны (пра чалавека, яго душу).
10. Які вылучаецца розумам, густам, праніклівасцю, глыбокім веданнем справы.
11. Гібкі, праніклівы, які схоплівае малапрыметнае (пра розум, мысленне).
12. Не адразу прыкметны, які тоіцца ў глыбіні чаго‑н.; такі, да якога трэба даходзіць, дазнавацца.
13. Дасканала арганізаваны і дакладны па выніках.
14. Чуллівы, які ўспрымае самыя слабыя раздражненні (пра органы пачуццяў і іх дзейнасць).
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)