хава́ць 1, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1. Размяшчаць, класці дзе‑н. так, каб ніхто не змог знайсці або ўбачыць.
2. Даваць прытулак каму‑н., ахоўваць таго, каму пагражае небяспека.
3.
4. Рабіць нябачным, ледзь бачным, закрываючы, засланяючы сабой.
5.
6. Трымаць што‑н. у пэўным месцы.
7. Берагчы, як скарб, трымаць у памяці, сэрцы.
•••
хава́ць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
Закопваць у зямлю нябожчыка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адарва́цца, ‑рвуся, ‑рвешся, ‑рвецца; ‑рвёмся, ‑рвяцеся;
1. Аддзяліцца, адпасці.
2. Аддзяліцца, адысці ад каго‑, чаго‑н.
3. Перастаць часова займацца чым‑н. па якой‑н. прычыне.
4.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зне́сці 1, знясу, знясеш, знясе;
1. Прынесці з розных месц у адно, сабраць у адно месца (усё, многае).
2. Несучы, спусціць, даставіць уніз.
3. Сарваўшы, збіўшы з якога‑н. месца, перамясціць або знішчыць (пра ваду, вецер і пад.).
4. Разбурыўшы, разабраўшы, зняць з якой‑н. паверхні (звычайна пра пабудову).
5. Перапісаць уніз.
6. Пайшоўшы, узяць з сабой што‑н.; забраць, украсці.
7.
•••
зне́сці 2, знясе;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
даве́сці 1, ‑вяду, ‑вядзеш, ‑вядзе; ‑вядзём, ‑ведзяце;
1. Прывесці, даставіць куды‑н., да якога‑н. месца.
2. Пракласці, правесці да якога‑н. месца.
3. Прывесці ў які‑н. стан.
4. Абавязаць да выканання (якога‑н. плана, задання і пад.).
5. Падагнаць, прыладзіць так, каб падыходзіла да чаго‑н. па форме, памерах.
•••
даве́сці 2, ‑вяду, ‑вядзеш, ‑вядзе; ‑вядзём, ‑ведзяце;
Даказаць, пацвердзіць правільнасць чаго‑н. фактамі, довадамі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ме́ра, ‑ы,
1. Адзінка вымярэння.
2. Народная назва адзінкі ёмістасці для чаго‑н. сыпучага, якая раўнялася прыблізна пуду збожжа; пасудзіна, якой мералася што‑н. сыпучае.
3. Тое, чым вымяраюць што‑н.; мерка, крытэрый.
4. Велічыня, ступень.
5. Дзеянне або сукупнасць дзеянняў, сродкаў для ажыццяўлення чаго‑н.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гаво́рка, ‑і,
1. Дзелавая або сардэчная размова; абмен думкамі.
2. Гукі размовы, якія даносяцца адкуль‑н.
3. Чуткі, пагалоска, размова.
4. Разнавіднасць мясцовага дыялекту, якая ахоплівае адносна невялікую тэрыторыю (вёску, раён).
5. Мова як сродак зносін паміж людзьмі (звычайна пра вусную гутарковую мову).
6. Асаблівасці мовы, манера гаварыць, вымаўляць асобныя словы, гукі.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сакрэ́т 1, ‑у,
1. Тое, што падлягае захаванню ўпотай, аб чым не гавораць усім; тайна.
2. Мудрагелістая канструкцыя механізмаў, прадметаў хатняга ўжытку, мэблі і пад.
3. Дадатковы патайны пост, які размяшчаецца вартаўнічай аховай на найбольш небяспечных подступах праціўніка.
•••
[Фр. secret.]
сакрэ́т 2, ‑у,
Прадукт дзейнасці залоз, неабходны для жыццёвых функцый арганізма.
[Ад лац. secretus — выдзелены.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
біле́т, ‑а,
1. Дакумент, які дае права праезду, уваходу, карыстання чым‑н., атрымання чаго‑н. (часцей за плату).
2. Дакумент, які сведчыць аб прыналежнасці каго‑н. да палітычнай або грамадскай арганізацыі.
3. Лісток з пытаннямі для тых, хто трымае экзамен.
•••
[Фр. billet.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бяда́, ‑ы,
1. Няшчасце, нядоля, гора.
2. Галеча, нястача, недахоп сродкаў для жыцця.
3.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пры́клад, ‑у,
1. Учынак, паводзіны або з’ява, якая служыць узорам для каго‑н.
2. Яркі ўзор чаго‑н.
3. Канкрэтная з’ява, факт, які прыводзіцца для тлумачэння чаго‑н., як доказ чаго‑н.
4. Матэматычны выраз, які патрабуе рашэння.
•••
прыкла́д, ‑а і ‑у,
1. ‑а. Расшыраная частка ружэйнага ложа, якая служыць для ўпору ў плячо пры стральбе.
2. ‑у. Дадатковы дапаможны матэрыял (падшэўка, гузікі і пад.) для шыцця адзежы, абутку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)