chary

[ˈtʃeri]

adj.

1) асьцяро́жны

2) сарамлі́вы

3) скупы́, ашча́дны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

coy [kɔɪ] adj.

1. сарамлі́вы, сарамя́жлівы, прытво́рна сці́плы (асабліва пра жанчыну, якая прыкідваецца сарамлівай, каб прыцягнуць да сябе ўвагу)

2. (about) скры́тны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Пло́хі, плохы, плохый ’спакойны, сарамлівы’ (Сл. ПЗБ), ’мірны, рахманы’ (гродз., Нар. сл.), плохый ’прыручаны’, плоха(я) (курыца) (кобр., ц.-палес., гродз., ЛА, 1); укр. плохий ’мірны, ціхі, лагодны, рахманы, пакорлівы’, тюховитий ’тс’, рус. архані. плохливый ’баязлівы’, цвяр., пск. плохой ’някемлівы, бесклапотны’; польск. płochy ’нясталы, схільны да уцёкаў, палахлівы’, харв. чак. plóh ’сарамлівы, нясмелы’. Звычайна суадносяць гатую лексему з полах (Фасмер, 3, 286; Маргынаў, Слав. акком., 127–128) < прасл. *ро!хь з блізкай семантыкай ’трывожны, хвалюючы’, тлумачачы яе як рэдукцыю поўнагалосся (Банькоўскі, 2, 624).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

self-conscious [ˌselfˈkɒnʃəs] adj. (about) сарамлі́вы, збянтэ́жаны;

be/feel self-conscious about smth. саро́мецца чаго́-н.;

make smb. feel selfconscious бянтэ́жыць каго́-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

demure

[dɪˈmjʊr]

adj.

1) сарамлі́вы, сьці́плы; каке́тліва стры́маны

2) пава́жны, разва́жны; цьвяро́зы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Сарамя́жы ’сарамлівы, канфузлівы’ (ТСБМ, Гарэц., Янк. 1, Байк. і Некр., Мат. Гом., Ян., Сл. ПЗБ), сарамя́жлівы (Касп., Сцяшк., Байк. і Некр., Сл. ПЗБ), сарамя́жны (Байк. і Некр.) ’тс’. Укр. соромʼя́жний, соромяжли́вий, ст.-рус., ц.-слав. срамѧживъ, срамѧжьливъ, ст.-рус. соромяживый, соромяжьливый, польск. старое sromieżliwy, н.-луж. sromjažlmy, серб.-харв. сра́меж ’сорам’, славен. srameźljiv ’сарамлівы’. Ад *sormęga, (гл. сарамяга) з рознымі суф. (Брукнер, 511; Шустар-Шэўц, 2, 1351); па апошняй прычыне прасл. форму узнавіць цяжка. Формы сарамя́злівы, сарамя́злівы (беласт., лях., Сл. ПЗБ), магчыма, пад польскім уплывам.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

blöd, blöde a

1) прыдуркава́ты, дурны́

2) сарамлі́вы, нясме́лы, баязлі́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

scheu a

1) пужлі́вы, пу́дкі, нясме́лы, баязлі́вы

2) сарамлі́вы; пану́ры

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ля́мця ’маўчун, ціхоня’ (слаўг., Нар. словатв.), у размоўнай мове ўжываецца і ця́мця‑ля́мця ’сарамлівы, няўклюда, няўмека, заўсёды апошні’. Відавочна, балтызм. Параўн. літ. lemtūtà ’павольны, непаваротлівы’ і tem̃pti ’цягнуць’, экспрэсіўны суфікс ‑ця, як у цёхця ’цяжкі ў хадзе’, рус. тютя, тюхтя ’павольны, някемлівы’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

coy

[kɔɪ]

adj.

1) сарамлі́вы; нясьме́лы, палахлі́вы, сьці́плы, скро́мны

2) які́ прыкі́дваецца сарамлі́вым, каке́тліва стры́маны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)