заве́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; зак., каго-што.

1. Запэўніць у верагоднасці чаго‑н.; паручыцца за што‑н. — Прыйду, прыйду, — заверыла Зося [Рыгора], моцна паціскаючы яго руку. Гартны. Узяўся парты нарабіць Дырэктар райпрамкамбіната. «Усё зраблю, як мае быць! — заверыў ён, — клянуся — свята!» Корбан.

2. Засведчыць правільнасць або сапраўднасць чаго‑н. подпісам, пячаткай. Заверыць подпіс. Заверыць дакумент.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

certify [ˈsɜ:tɪfaɪ] v.

1. све́дчыць, пасве́дчыць, засве́дчыць; заве́рыць; пацве́рдзіць, сцве́рдзіць;

this is to certify гэ́тым све́дчыцца;

I certify this as/to be a true copy. З арыгіналам згодны./Арыгіналу адпавядае.

2. руча́цца;

certify to smb.’s character руча́цца за каго́-н.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

áusweisen*

1. vt

1) высыла́ць

2) дакумента́льна засве́дчыць

2. ~, sich пацвярджа́цца, засве́дчыцца (durch A – дакументальна)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

змацава́ць, змацо́ўваць

1. verbínden* vt, beféstigen vt; тэх. verschráuben vt (балтамі);

2. (засведчыць):

змацава́ць по́дпісам durch Únterschrift bekräftigen;

змацава́ць пяча́ткай besíegeln vt, mit éinem Síegel [Stémpel] bekräftigen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

wylegitymować się

зак.

1. прад(явіць (паказаць) дакументы; засведчыць сваю асобу;

2. czym спаслацца на што

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Áufwartung f -, -en

1) прыслуго́ўванне (у доме)

2) візі́т;

j-m séine ~ máchen засве́дчыць каму́-н. сваё шанава́нне (наведваннем)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

bewéisen* vt дака́зваць;

j-s Schuld ~ даказа́ць чыю́-н. віну́; выка́зваць, праяўля́ць;

j-m séine Áchtung ~ засве́дчыць каму́-н. сваю́ паша́ну [пава́гу]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

абавя́зак, ‑зку, м.

Тое, што хто‑н. павінен выконваць у адпаведнасці з грамадскімі або асабістымі патрабаваннямі. Усеагульны воінскі абавязак. Пачэсны абавязак. Пачуццё абавязку. Правы і абавязкі грамадзян. □ Воінская служба ў радах Узброеных Сіл СССР — ганаровы абавязак савецкіх грамадзян. Канстытуцыя СССР. [Жлукта:] Прыбыўшы ў ваш горад, я палічыў абавязкам засведчыць вам сваю пашану. Крапіва. // звычайна мн. (абавя́зкі, ‑аў). Сукупнасць спраў або даручэнняў, ускладзеных на каго‑н. і абавязковых для выканання. Выконваць абавязкі. Ускласці абавязкі. □ Свае старшынскія абавязкі Люба здала Міхалу. Васілевіч.

•••

Несці абавязкі гл. несці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пасве́дчыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак.

1. што, аб чым і з дадан. сказам. Сцвердзіць, пацвердзіць, засведчыць што‑н. Малання .. таксама пасведчыла, што свята сёння. Колас. Ёсць старыя прычыны для новай размовы, Зоры гэта пасведчаць нам лепей, чым словы. Куляшоў. Не сохі і не ветракі пасведчылі аб сіле — мы спадарожніка з рукі, як голуба, пусцілі. Вялюгін.

2. Выступіць у ролі сведкі. — Дык мяне ж вёска ведае, чый я і калі радзіўся... [Настуля] можа пасведчыць, — гаварыў хлапец, не разумеючы і сам, што казаць далей... Чарот.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шанава́нне н. Áchtung f -, Éhrerbietung f -, Respékt m -(e)s;

◊

маё шанава́нне! (прывітанне) (ich) habe die Éhre!;

маё шанава́нне! (вокліч здзіўлення) álle Áchtung!;

засве́дчыць каму-н. сваё шанава́нне j-m séine tíefe Éhr¦erbietung bezéugen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)