прэ́ласць, ‑і,
Якасць прэлага.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прэ́ласць, ‑і,
Якасць прэлага.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
за́пек, ‑у,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ГАЛО́ЎНЫ СКАЗ,
вядучы кампанент у структуры складанага сказа. Да галоўнага сказа далучаецца залежны кампанент — даданы сказ («Расказваў хлопец так шчыра і падрабязна, што самыя недаверлівыя людзі паверылі яму». І.Шамякін). У якасці галоўнага сказа выступаюць усе структурныя тыпы простых сказаў. Сродкамі аб’яднання галоўнага сказа з даданымі сказамі служаць інтанацыя, падпарадкавальныя злучнікі («што», «калі», «каб»), злучальныя словы (займеннікі і прыслоўі «хто», «які», «дзе», «куды»), якія ў маўленні часта камбінуюцца з суадноснымі словамі («той», «там», «так», «дык»). Фармальна і па сэнсе даданы сказ можа залежаць ад галоўнага сказа ў цэлым («Ідзе Віктар наўмысля марудна... каб як даўжэй працягнуць дарогу». М.Зарэцкі) або ад асобнага слова ў галоўным сказе: у апошнім выпадку даданы сказ можа стаяць і перад, і пасля, і ў сярэдзіне галоўнага («Пласкадонка, якая ў гэтых мясцінах называецца чайкай, ад рання стаяла ў ціхай завадзі Быстранкі...». Я.
Літ.:
Беларуская граматыка. Ч. 2.
А.Я.Міхневіч.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
«ОКТЯ́БРЬ»,
літаратурна-мастацкі і публіцыстычны часопіс. Выдаецца з 1924 у Маскве на
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
хадо́вы, ‑ая, ‑ае.
Дзелавы, гаспадарлівы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
валлекава́ты, ‑ая, ‑ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аб’ёмісты, ‑ая, ‑ае.
Вялікі аб’ёмам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пагаі́цца, ‑гояцца;
Загаіцца, зажыць — пра ўсё, многае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
надае́длівы, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і надакучлівы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чырванано́гі, ‑ая, ‑ае.
У якога чырвоныя ногі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)