2) се́тка f.; па́стка f.; сіло́n.; пляцёнка f. (для праду́ктаў)
3) Tech. счапле́ньне n. (зубча́тых ко́лаў)
in mesh — уклю́чаны
meshes —
а) се́ткі (рыба́цкія)
б) па́стка f.; сіло́n.
2.
v.
1) лаві́ць се́ткамі або́ па́сткай
2) (пра зу́бы шасьцярні́) зачэ́плівацца
3) злуча́ць, задзіно́чваць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
rot
[rɑ:t]1.
v.i. (-tt-)
1) гнісьці́, гніць
2) трухле́ць, парахне́ць
3) псава́цца (пра зу́бы)
2.
v.t.
1) гнаі́ць, псава́ць
So much rain will rot the fruit — Ад такі́х ча́стых дажджо́ў садавіна́ пагніе́
2) мачы́ць (лён)
3) расклада́цца
3.
n.
1) гніцьцё, гніе́ньне n.
2) гніль f., трухно́, парахно́n.
3) informal лухта́, бязглу́зьдзіца f.
4.
interj.
лухта́! глу́пства!
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
snarl
I[snɑ:rl]1.
v.i.
1) гы́ркаць, шчэ́рыць зу́бы(пра саба́ку)
2) свары́цца, гы́ркаць
to snarl to each other — гы́ркаць, гру́ба й зласьлі́ва гавары́ць адзі́н да аднаго́
2.
n.
гы́рканьне n.
II[snɑ:rl]1.
n.
1) блытані́на f.; ко́смы pl. (валасо́ў)
2) заблы́танасьць f.; замяша́ньне n., непара́дак -ку m.
2.
v.t.
1) блы́таць (ні́ткі, валасы́)
2) прыво́дзіць у замяша́ньне, непара́дак
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Трайні́к ’прадмет, які складаецца з трох частак’ (ТСБМ), ’вілы з трыма зубамі’ (Абабур.), ’рыбалоўны кручок з трох кручкоў’ (Мат. Гом.), ’вялікі кручок на тры зубы ў выглядзе якара’ (мёрск., Жыв. НС), ’трохпудовая гіра’ (Касп., Мат. Гом.), ’рыбалоўная крыга з двумя гегнямі (у выглядзе палазоў)’ (паст., шарк., ЛА, 1; брасл., ігн., лудз., паст., Сл. ПЗБ; ЖНС), ’камізэлька’ (Мат. Гом.), ’бёрда на 13 пасмаў’ (ТС). Утворана з трайны́ (< прасл.*trojьnъ‑jь < *troje) ’які складаецца з трох аднародных ці падобных частак’, ’які паўтараецца тры разы, у трох відах або павялічаны ў тры разы’ (ТСБМ), параўн. тройны́е вілкі́ ’трохзубыя вілы’ (ТС). Сюды ж: трайча́к ’рыбалоўная крыга’ (круп., шчуч., ЛА, 1), трайня́к ’моцны пітны мёд’ (Нас., Байк. і Некр.), якое, аднак, можа быць паланізмам, параўн. польск.trójniak ’сорт напітку з мёду’. Меркаванні Лаўмане (Лекс. балтызмы, 18) пра калькаванне лексемай трайні́к ’рыбалоўная прылада, крыга’ літ.tribradis, лат.trīnis, trijbridis ’тс’ не пераконвае, хутчэй гэта міжмоўнае арэальнае ўтварэнне з нявызначаным цэнтрам інавацыі.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Іко́л, ікла́, мн. і́клы ’клык’ (ТСБМ, Шатэр., Сцяшк. МГ, Мат. Гом., Інстр. II), і́кла (Янк. II), ікло, і́кол ’звярыны клык’ (Дразд.), ікол, мн. іклэ́ ’кутні зуб’ (Сцяшк. МГ). Рус.клык, дыял.кур.и́клы ’іклы’, ’шпоры ў пеўня’, укр.і́кло, польск.kieł, н.-луж.keł, палаб. мн. klåi̯, чэш., славац.kel, славен.kel, серб.-харв.ка̀љак, ка̀љац. Ст.-рус.клык, клы ’іклы, зубы ў каня, па якіх вызначаюць яго ўзрост’ (XVII ст.). Ст.-бел.келъ (1516 г.) са ст.-польск.kieł (Булыка, Лекс. запазыч., 142). Бліжэйшыя адпаведнасці: літ.kùlti, лат.kul̄t ’біць, малаціць’. Прасл.*kъlъ ад *kolti (гл. калоць), зыходнае значэнне ’колючы, раздзіраючы’. Бернекер, 1, 660–661; Праабражэнскі, 1, 318; Брукнер, 227; Фасмер, 2, 255–256; Слаўскі, 2, 142–143. Семантычная трансфармацыя, як у слав.*zǫbъ — *zęti ’разрываць’, ням.Hauer, Hauzahn ’клык’ — hauen ’рубіць, біць, сячы’ (Слаўскі, там жа). Іначай Махэк₂ (248–249): kel1 ’ікол’ і kel2 ’расток’ звязвае з *kъlěti(sę) ’прабіцца (на свет)’.
1. Ломячы, аддзяліць частку, кавалак чаго‑н. Абламаць сук. □ Конь абламаў капытамі тонкі лядок ля самага берага, ступіў колькі крокаў па халоднай вадзе і, коўзаючыся, узышоў на паром.Чыгрынаў.// Паабломваць усё або многа чаго‑н. Абламаць парасткі на ствале дрэва. □ Выбраў [Міканор] з кучы галля, складзенага зімой, добры, моцны дручок, зламаў верх і абламаў сучкі.Мележ.
2.перан. Пазбавіць каго‑н. сілы, волі, мужнасці. [Лагута:] Будуць вызваляць ад старшыні... За тое, што авёс згнаіў.., што не даўся яму ў рукі, а ён [Верамейчык] хацеў абламаць мяне і зрабіць паслухмяным...Губарэвіч.//Разм. Схіліць каго‑н. на ўступку, дабіцца ад каго‑н. згоды; уламаць.