сваво́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

1. Той, хто сваволіць; гарэза, дуронік.

Не дзеці, а свавольнікі.

2. Упарты, свавольны чалавек.

3. Несур’ёзны, легкадумны чалавек.

|| ж. сваво́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

disorderly [dɪsˈɔ:dəli] adj.

1. бязла́дны

2. дзёрзкі; сваво́льны;

disorderly behaviour хуліга́нства

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

непако́рлівы, непако́рны (разм.) úngehorsam; áufsässig, wíderspenstig (свавольны)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

бедо́вый разг. адча́йны, сме́лы, гарэ́зны, сваво́льны; разг. (редко) бядо́вы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сваво́льна нареч.

1. шаловли́во, прока́зливо;

2. своево́льно; стропти́во;

1, 2 см. сваво́льны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

únfügsam a упа́рты, сваво́льны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

своеўла́дны, ‑ая, ‑ае.

Які робіць што‑н. па сваёй волі, па свайму нораву; свавольны. Своеўладны чалавек. // Уласцівы такому чалавеку. Своеўладны характар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

своево́льный

1. (о человеке) сваво́льны, сваяво́льны;

2. (о поступке) самаво́льны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

незгаво́рлівы nicht gefügig, úngefügsam; wíderspenstig (свавольны); hálsstarrig, stárrköpfíg (упарты)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

éigenwillig упа́рты, сваво́льны, нараві́сты, капры́зны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)