Пу́шча ’густы, непраходны лес; нетры’ (ТСБМ, ТС, Шат., Бяльк., Гарэц., Др.-Падб., Мядзв., Яруш.), ’пусташ, бязлюднае месца’ (ЛА, 2), ’зараслі ў забалочанай мясцовасці’ (валож., ЛА, 1), пу́шча‑драму́шча ’дзікі лес, пра які гаворыцца ў беларускіх казках’ (Мядзв.), ст.-бел.пуща ’пустыня, пустка’ (Нас. гіст.), укр.пу́ща ’дрымучы лес, лясныя нетры’, польск.puszcza ’бязлюднае месца; пустка’, харв.pȗšća ’пустая мясцовасць’ (Скок, 3, 82), славен.pušča ’папар; дзікая мясцовасць; пустэча’. Прасл.*puštja (< pustъ, гл. пусты́); паводле Банькоўскага (2, 967), пушча абазначала спрадвечна бязлюднае месца ў адрозненне ад пусты́ня (гл.), што абазначала месца, пакінутае людзьмі, параўн., аднак, славен.puščava ’пустыня’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пушчу́га
1. Вялікая пушча; векавы лес (Слаўг.).
2. Неўрадлівае поле, пустка (Слаўг.).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
Пустэ́льня ’адасобленае месца, пустка, пустыня’ (Нас., Бяльк.; Шат.), ’закінуты, занядбаны куток, месца толькі для пустынніка’ (Др.), ’вялікі будынак’ (Жд. 1), pustélnia ’вялікая і няўтульная хата’ (Варл.). Запазычана з польск.pustelnia ’тс’ (Цвяткоў, Запіскі, 2, 57), апошняе, паводак Банькоўскага (2, 966), наватвор Славацкага (1847) на базе pustelnik, гл. папярэдняе слова.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
waste2[weɪst]adj.
1. няўро́блены, неапрацава́ны;
waste landпу́стка; пустэ́ча
2. непатрэ́бны, адпрацава́ны;
waste productsfml адкі́ды
3. лі́шні, непатрэ́бны
♦
lay smth. waste/lay waste to smth.fml спусташа́ць што-н.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Надзі́клі ’на ветры’: У нас у хаце заўсёды холадна, бо стайиц’. Пана надзʼиклʼи (слонім., Сцяшк. Сл.). Няясна, хутчэй за ўсё адаптаванае запазычанне з балтыйскіх моў; адзін з магчымых этымонаў — літ.dykra ’пустое месца, пустка’, адаптацыя адбывалася шляхам замены зычных і зліцця прыназоўніка на са словам у выніку частага ўжывання спалучэння з ім.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пусты́р ’абложная зямля; незасеянае месца’ (ДАБМ, ТСБМ, Цых.), ’голае поле’ (брасл., Сл. ПЗБ); сюды ж пусты́рнік ’пустка’: у нас і добрая зямля, і пусты́рнікі (светлаг., Мат. Гом.). Ад пусты́ (< *pustъ), паралелі: рус.пусты́рь ’закінуты куток, пусташ’, серб.-харв.пу̀стара ’пусташ, стэп’, ст.-прус.paustre ’пусташ, дзікае месца’, параўн. таксама Мартынаў, Этимология–1982, 9.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
vacuum
[ˈvækjuəm]1.
n., pl. vacuums or vacua
1) ва́куум -у m., пу́сткаf.
2) пустэ́ча f.
3) пыласо́с -а m.
2.
v.t.
чы́сьціць пыласо́сам, пыласо́сіць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
void
[vɔɪd]1.
adj.
1) скасава́ны, несапра́ўдны
2) пусты́; паро́жны
3) незаня́ты, вака́нтны
2.
v.t.
1) анулява́ць, скасо́ўваць
2) апаражня́ць
3.
n.
пу́сткаf.
•
- void of
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
próżnia
próżni|a
ж.
1.фіз. вакуум;
2.разм.пустка, пустая прастора;
trafiać w ~ę — не знаходзіць водгуку
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)