пупы́шка, ‑і,
1. Зародак ліста, парастка або кветкі.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пупы́шка, ‑і,
1. Зародак ліста, парастка або кветкі.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
◎ Пу́пях ’пупышка; невялікі плод’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
germ
1) мікро́б -а
2)
3) палава́я кле́тка (расьлі́наў, жывёлы), гамэ́та
4) пача́так чаго́-н. наагу́л
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Загугу́ля ’бульбяная бабка’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Пупы́р 1 ’уздуцце, пухір’ (
◎ Пупы́р 2 ’сава’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ЗАЛОЗНІЦАКВЕ́ТНЫЯ (Scrophulariales),
парадак двухдольных кветкавых раслін. 12
Адна-, двух- і шматгадовыя травяністыя расліны, паўкусты, радзей кусты і дрэвы. Лісце чаргаванае або супраціўнае, іншы раз кальчаковае, без прылісткаў. Кветкі двух-, радзей аднаполыя, пераважна няправільныя, 5-членныя, са зрослапялёсткавым вяночкам. Тычынак 5—4 (іншы раз 2). Гінецэй звычайна з 2 (радзей 5) зрослых пладалісцікаў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ГВАЗДЗІКО́ВЫЯ (Caryophyllaceae),
сямейства кветкавых двухдольных раслін з парадку гваздзікакветных (Caryophyllales). Каля 80 родаў і больш за 2000 відаў. Пашыраны ўсюды, пераважна ва ўмераных і арыдных абласцях
Шмат- або аднагадовыя травяністыя расліны, рэдка паўкусты і кусты. Лісце простае, звычайна суцэльнае, супраціўнае, найчасцей без прылісткаў. Кветкі ў рознага тыпу суквеццях, рэдка адзіночныя, двухполыя ці аднаполыя, 5-членныя, з двайным калякветнікам ці без пялёсткаў, апыляюцца насякомымі.
Г.У.Вынаеў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ГАНЧАРО́Ў (Мікола) (Мікалай Іванавіч; 8.5.1934,
Тв.:
К.М.Касмачоў.
Г.Г.Паплаўскі.
А.М.Кашкурэвіч.
Мастацтва мужнасці і гераізму.
С.Р.Раманаў.
Васіль Шаранговіч.
Праздники: Стихи.
Л.Ф.Салавей.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
◎ Пу́пел, пу́пёл ’патаўшчэнне ніткі пры прадзенні, сукаратка’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
бу́йны, ‑ая, ‑ае.
1. Неспакойны, свавольны, нястрыманы, дзёрзкі.
2. Моцны, нястрымны.
буйны́, ‑а́я, ‑о́е.
1. Які складаецца з аднародных, больш чым сярэдняга памеру, адзінак;
2. Багаты, раскошны; сакавіты.
3. Вялікі па плошчы, па колькасці насельніцтва.
4. Вялікі па колькасці ўдзельнікаў.
5. Выдатны, найбольш прыкметны сярод іншых.
6. Хуткі, магутны.
7. Значны па выніках, важны па значэнню.
8. Важны, значны, радыкальны.
9. Багаты, шчодры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)