прыгрэ́ ў , ‑грэву, м.
( звычайна з прыназ. «на») . Месца, якое добра прыграваецца сонцам. На ўзгорках, на сонечных прыгрэвах чарнела зямля. Вітка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЗЫ́ СЛАЎ ,
мемарыяльны комплекс на в-ве Зыслаў у Любанскім р-не, дзе ў Вял. Айч. вайну размяшчаўся цэнтр па кіраўніцтве партыз. рухам Мінскай вобл. Адкрыты ў 1969. Аўтар — арх. Г.Заборскі. Уключае 14-метровы абеліск з трох вертыкальных плоскасцей, да якога вядзе лесвіца з 2 стэламі на яе пляцоўцы; помнік на магіле сав. воінаў і партызан; рэстаўрыраваныя партыз. зямлянкі; памятны знак накшталт вітка спіралі на месцы партыз. аэрадрома.
Мемарыяльны комплекс Зыслаў . Памятны знак на месцы былога партызанскага аэрадрома.
Мемарыяльны комплекс Зыслаў . Абеліск.
т. 7, с. 120
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
запамагчы́ ся , ‑магуся, ‑можашся, ‑можацца; зак. , чым і без дап.
Абл. Атрымаць выгаду, разжыцца, пакарыстаўшыся чым‑н. — Чужым, брат, не запаможашся. Вітка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
высве́ чваць , ‑ае; незак.
1. Незак. да высвеціць.
2. Адсвечваць, свяціцца. [Лаўрык] нёс [Віку] цераз шырокі брадок, дно якога высвечвала чыстым жоўтым жвірам... Вітка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
навесялі́ цца , ‑люся, ‑лішся, ‑ліцца; зак.
Разм. Павесяліцца многа, уволю. Калі [Акіліна] аддавала дачку, дык і наплакалася і навесялілася за многія гады. Вітка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рассаба́ чыцца , ‑чуся, ‑чышся, ‑чыцца; зак.
Разм. Разбэсціцца, распусціцца. І так рассабачыўся [Пракоп], што пасля ўжо куды сам захоча, туды і ідзе. Вітка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пераво́ й (пэрэву͡ой ), перево́ іна ’тс’ (драг. , ЛА , 4) ’лазовыя прывязкі саломы да пераплёту страхі’ (маляр., Нікан. ), перавоіна ’вітка ’ (рэч. , ЛА , 4), пэрэвыны́ и ’тс’ (Шушк. ), пэрэвэ́ йнікі ’галінкі хмызняку, якімі перавіваюць калкі плота’ (лун. , Шатал. ). Укр. переві́ к ’распараныя галіны дрэў, якімі звязваюцца бярвенні’, валын. переві́ й ’дышаль у плузе’, переві́ йнык ’апоўзіны на стозе’, рус. дыял. перево́ й ’пераплёт, буча з галін’, перево́ йка ’пярэвітка’, польск. przewój ’перавітка, абвіванне’, серб.-харв. пре́ вој ’павязка, перавязка, бінт’, славен. prevòj ’пасма валасоў; маток пражы’. Магчыма, прасл. *pervojь . Да пера- і віць (аснова *voi̯‑ ), параўн. з іншым вакалізмам перавіў ’пярэвітка’ (мсцісл. , ЛА , 4) (гл.). Сюды ж перавіўкі ’вітка ’ (ЛА , 4), перяві́ ўкі , пераві́ ўкі , піряві́ ўкі ’пярэвітка’ (там жа).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
вы́ склюдаваць , ‑дую, ‑дуеш, ‑дуе; зак. , што .
Склюдам выраўняць, абчасаць няроўнасці бервяна, дошкі і пад. Зруб яму, як звон, вычасалі і высклюдавалі. Вітка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пракульга́ ць , ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Прайсці кульгаючы. Цераз вуліцу пракульгаў Каліткаў Валадым. Вітка . Атаманавіч пракульгаў да стала, на сваё даўнейшае месца. Паўлаў .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ві́ сус , ‑а, м.
Лаянк. Свавольнік, гарэза; распуснік. Ну проста вока не спускай з гэтага вісуса! І ні просьбы, ні грозьбы не памагаюць. Вітка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
