Verbum

анлайнавы слоўнік

especial

[ɪˈspeʃəl]

adj.

асаблі́вы; адме́тны; незвыча́йны, спэцыя́льны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

выклю́чны, -ая, -ае.

1. Які з’яўляецца выключэннем з агульных правіл, са звычайных норм (кніжн.).

Выключныя правы.

2. Асаблівы, незвычайны.

В. выпадак.

3. Які з’яўляецца асаблівасцю толькі дадзенай асобы, калектыву, рэчы.

Выключная заслуга вучонага.

Вырабы выключнай якасці.

|| наз. выклю́чнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

кімано́, нескл., н.

1. Нацыянальнае японскае адзенне (мужчынскае і жаночае) у выглядзе халата з шырокімі рукавамі.

2. Асаблівы крой рукава ў жаночым адзенні.

[Яп.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

speziál a адмысло́вы, спецыя́льны, асаблі́вы, частко́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

niespecjalny

разм. не асаблівы; няважны; так сабе

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

exceptional

[ɪkˈsepʃənəl]

adj.

асаблі́вы, незвыча́йны, рэ́дкі; выклю́чны, вынятко́вы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

абра́ннік, -а, мн. -і, -аў, м. (высок.).

1. Той, хто абраны кім-н. для выканання якіх-н. абавязкаў.

Дэпутаты — абраннікі народа.

2. перан. Незвычайна здольны, асаблівы чалавек.

А. лёсу.

3. Любімы чалавек, каханак.

А. сэрца.

|| ж. абра́нніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. абра́нніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Кме́ткі ₁ ’кемлівы, цямлівы’ (Ян.). Гл. кметлівы, кмець і кеміць.

Кме́ткі ₂ ’асаблівы, прыкметлівы’ (Сцяшк. Сл.). Да кмеціць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ІЗАЛЯВА́НЫ ПУНКТ,

пункт некаторага мноства, у дастаткова малым наваколлі якога няма інш. пунктаў гэтага мноства. Напр., пункт O(0,0) — І.п. крывой y² = x⁴ − 4x² Гл. таксама Асаблівы пункт.

т. 7, с. 174

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

uncommon

[ʌnˈkɑ:mən]

adj.

1) рэ́дкі; незвыча́йны

2) выда́тны, асаблі́вы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)