dizzy [ˈdɪzi] adj.

1. : I am dizzy. У мяне кружыцца галава.

2. галавакру́жны, надзвыча́йны

the dizzy heights infml высо́кая паса́да

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

knowingly [ˈnəʊɪŋli] adv.

1. выра́зна;

He glanced at me knowingly. Ён выразна зірнуў на мяне.

2. наўмы́сна;

kill knowingly наўмы́сна забі́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

alongside1 [əˌlɒŋˈsaɪd] adv. по́бач; каля́, ля;

Peter caught up with me and rode alongside. Пітэр дагнаў мяне і ехаў побач.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ja

я;

to tylko ja — гэта толькі я;

moje drugie ja — маё другое я;

mnie tam nie było — мяне там не было;

daj to mnie — дай гэта мне;

co do mnie — што да мяне; што датычыць мяне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

advised

[ədˈvaɪzd]

adj.

1) узва́жаны, абду́маны

an ill-advised remark — неабду́маная або́ неразва́жная заўва́га

2) паінфармава́ны

keep me advised — інфарму́йце мяне́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

пакара́ць 1, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.

Падвергнуць пакаранню. Пакараць за злачынства. Пакараць за правіннасць. □ А калі б я парушыў прысягу, Гнеў сяброў хай мяне не міне, Хай ад рук партызанаў я лягу, Пакарайце за здраду мяне. Астрэйка. Гітлераўцы кінулі .. [сястру Рэмарка] у турму і праз некаторы час пакаралі смерцю. «ЛіМ».

пакара́ць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да пакарыць ​1.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

смярдзю́чы, ‑ая, ‑ае.

Які вылучае смурод; смуродны. Іван сеў побач з Гэляю, Звесіўшы кудлатую галаву, прагна курыў смярдзючы самасад. Грахоўскі. Хворы Нор тры тыдні ляжаў паміж гарачымі катламі, на кучы смярдзючай прамасленай паклі. Шамякін. // Які насычаны смуродам, прапах ім. А вось жа брала яна мяне за душу. І мяне, і ўсіх, хто слухаў у смярдзючым бараку светлую музыку. Даніленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зласлі́вец, ‑ліўца, м.

Той, хто пастаянна злуецца; злоснік. — Хай такая падзяка маім зласліўцам, як ты мяне слухаеш і як ты мне аддзякавала. Ермаловіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лы́жнік, ‑а, м.

Той, хто ходзіць на лыжах, займаецца лыжным спортам. Іван Мацвеевіч быў заўзятым лыжнікам і мяне прывучыў да гэтага занятку. Васілёнак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заўпа́рціцца, ‑рчуся, ‑рцішся, ‑рціцца; зак.

Разм. Пачаць упарціцца. // Праявіць непакорнасць, упартасць. — Маці тут жа хацела мяне забраць з сенажаці, але я заўпарціўся. Якімовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)