institute​1 [ˈɪnstɪtju:t] n.

1. інстыту́т; устано́ва;

a research institute дасле́дчы інстыту́т

2. тавары́ства; супо́лка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

sorority [səˈrɒrəti] n. AmE

1. жано́чая арганіза́цыя, жано́чая супо́лка, жано́чае зямля́цтва (ва ўніверсітэтах)

2. карпара́цыя

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

copartnership

[,koʊˈpɑ:rtnərʃɪp]

n.

1) саўдзе́л -у m., саўдзе́льніцтва n.

2) супо́лка f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Во́бшчаства ’грамадства’; ’грамада, суполка’ (КТС), вобчыства ’грамада’ (Бяльк.). Запазычанне з рус. общество (Крукоўскі, Уплыў 21–22).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Assoziatión f -, -en асацыя́цыя (у розн. знач.); тавары́ства, супо́лка

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

*Расхе́ўрыс, росхе́ўрыс ’разыходжанне’ (ТС). Іранічнае ўтварэнне на базе хе́ўра ’кампанія’ (гл. хэўра) або хаўру́с ’супольнасць, суполка’ (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Супо́льніца ’суполка, супольная работа’ (ТС, Юрч.), ’бравэрка’ (Сцяшк.), супо́льніца, супо́льнічка ’суцэльнае адзенне’ (Сцяц. Сл.), ’жаночая кашуля, сарочка’ (барыс., Сл. ПЗБ). Да супольны, гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Прыкага́лак ’яўрэйская суполка, якая ў сувязі з малалікасцю не мае свайго старшыні і таму прыпісаная да бліжэйшага вялікага таварыства, асабліва гарадскога’ (Нас.). Да кага́л (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

това́рищество ср.

1. тавары́ства, -ва ср.; сябро́ўства, -ва ср.; (приятельские, товарищеские отношения) таварышава́нне, -ння ср.; сябро́ўства, -ва ср.; (чувство товарищеской близости) тавары́скасць, -ці ж.;

чу́вство това́рищества пачуццё тавары́скасці (тавары́ства, сябро́ўства);

2. (организация) тавары́ства, -ва ср.; супо́лка, -кі ж., сябры́на, -ны ж.;

паево́е това́рищество паяво́е тавары́ства, паява́я супо́лка;

това́рищество по совме́стной обрабо́тке зе́мли тавары́ства (супо́лка, сябры́на) па суме́снай апрацо́ўцы зямлі́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Се́кта ‘рэлігійная суполка па-за традыцыйнай царквой’ (ТСБМ). З лац. secta ‘вучэнне, кірунак, школа’, што звязана з sequor ‘іду следам’ (Сной₂, 646; ЕСУМ, 5, 207), магчыма, праз заходнееўрапейскае і рускае пасрэдніцтва.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)