Áuszahlung f -, -en плацеж; спла́чванне, вы́плата

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Éinzahlung f -, -en плаце́ж, узно́с, апла́та

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Náchzahlung f -, -en дадатко́вы плаце́ж, дапла́та

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

płatność

płatnoś|ć

ж. плацеж;

termin ~ci — тэрмін плацяжу

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

АКЦЭ́ПТ (ад лац. acceptus прыняты),

1) згода на заключэнне дагавору ў адпаведнасці з прапановай (афертай) інш. боку.

2) У міжнар. праве — аднабаковая заява пра звязанасць умовамі дагавору.

3) Прыняцце плацельшчыкам (трасатам) па пераводным вэксалі (траце) абавязацельстваў аплаціць вэксаль у вызначаны ў ім тэрмін. Такі акцэпт афармляецца на правым баку вэксаля ў выглядзе адпаведнага надпісу акцэптанта.

4) Згода банка гарантаваць выплату сумы, названай у пераводным вэксалі.

5) Згода плацельшчыка на аплату грашовых і таварных дакументаў. Выкарыстоўваецца пры разліках за тавары, паслугі і выкананыя работы: плацеж ажыццяўляецца са згоды плацельшчыка па разліковых дакументах, выпісаных пастаўшчыком.

Г.​І.​Краўцова.

т. 1, с. 222

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ганара́нт

(лац. honorans, -ntis)

асоба, якая паручаецца за плацеж па вэксалю.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

пенсіяне́р

(фр. pensionnaire, ад лац. pensio = плацеж)

чалавек, які атрымлівае пенсію.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

prolongíeren vt адтэрмінава́ць (плацеж); прадо́ўжыць (водпуск, пашпарт)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Пе́нсія, пэ́нсія, пэ́нсыя ’штомесячнае грашовае забеспячэнне ў старасці, заработная плата’ (ТСБМ, Яруш., Сл. ПЗБ), ’жалаванне, узнагарода’ (Шпіл.). З польск. pensja, penzja ’сталае гадавое жалаванне, плата’, якое з лац. pēnsio ’ўзнагароджанне, плата, плацеж’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ганара́т

(лац. honoratus = паважаны)

вэксалядавец, за плацеж па вэксалю якога паручыўся ганарант.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)