насо́ўваць несов.

1. нагреба́ть;

2. надвига́ть; (надевать — ещё) насо́вывать; (головной убор — ещё) нахлобу́чивать;

1, 2 см. насу́нуць 1, 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

nasunąć

зак.

1. насунуць; нацягнуць;

nasunąć czapkę — насунуць шапку;

2. перан. co падаць што; навесці на што; падказаць што;

nasunąć myśl — падаць думку;

nasunąć wątpliwości — выклікаць сумненні

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

stülpen vt (auf A) накла́дваць (што-н.);

den Hut auf den Kopf ~ насу́нуць капялю́ш (на галаву́)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ǘberstülpen vt накі́нуць (што-н.); (über a) накры́ць (чым-н. што-н.);

den Hut ~ насу́нуць (нядба́йна) капялю́ш

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

узбі́ць, узаб’ю́, узаб’е́ш, узаб’е́; узаб’ём, узаб’яце́, узаб’ю́ць; узбі́ў, -бі́ла; узбі́; узбі́ты; зак., што.

1. Ударам ці ўдарамі насадзіць, накалоць.

У. абруч на бочку.

У. вілкі на вожаг.

2. Надзець, насунуць на што-н. зверху або з цяжкасцю надзець што-н. вузкае, цеснае (разм.).

Ледзь узбіў паліто на плечы.

3. Лёгкімі ўдарамі зрабіць больш рыхлым, пышным, пеністым.

У. падушку.

У. смятанку.

4. Разбіць яйка на патэльню (разм.).

5. Паставіць, пакласці, павесіць што-н. на вельмі высокае, нязручнае месца (разм.).

Куды ты ўзбіў гэту скрынку?

|| незак. узбіва́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

wtłoczyć

зак.

1. уціснуць; увапхнуць;

2. нагнясці;

wtłoczyć pompą — напампаваць;

wtłoczyć czapkę na głowę — насунуць шапку

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

nacisnąć

зак.

1. націснуць, прыдушыць;

2. перан. аказаць націск (уціск); націснуць;

nacisnąć czapkę na uszy — насунуць шапку на вушы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Насоў ’нешта, падобнае дла кашулі з палатна, якое сяляне апранаюць на адзенне для аховы яго летам ад дажджу, а зімой ад снегу’ (Нас.), ’белы палатняны балахон, які беларусы носяць летам, від летняга паліто’ (Мядзв.), ’балахон паверх сарочкі і спадніцы ў жанчын; ён мае невялікія выемкі па баках і на грудзях’ (Даўгарукаў), ’беларускі палатняны каптан’ (Багд.), ’доўгі балахон у талію з белага палатна, спецыяльна вытканага’ (Шн. 3), ’палатняны халат’ (Анім.), ’доўгая верхняя мужчынская вопратка без падклала’ (расон., Шатал.), ’верхняе адзенне з даматканай тканіны’ (Сл. ПЗБ), ’пояс ці рамень’ (Анік.), насоўка ’адзенне з суровага палатна, якое служыла для захавання кажуха ці бурноса ад дажджу’ (карэл., Нар. словатв.), ’вопратка ў выглядзе плашча, якая надзяваецца на кажух’ (Жд. 1), рус. насов, насовец ’сарочка, від мяшка з даматканага палатна, з прарэхамі ўверсе і з рукавамі, для цяпла, паверх сарафана, або для працы’ (Даль), ст.-рус. насовьць ’частка аблачэння святара, нарукаўнікі’ з 1300 г. (Сразн.). Паводле БелСЭ, асноўны арэал назвы і рэаліі — Віцебшчына, паўночныя раёны Міншчыны і Магілёўшчыны. Ад насу́нуць ’нацягнуць’, насоўваць ’нацягваць, накладаць зверху’; да соваць, с́унуць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

узбі́ць, узаб’ю, узаб’еш, узаб’е; узаб’ём, узаб’яце; заг. узбі; зак., што.

1. Набіць што‑н. на паверхню чаго‑н.; пасадзіць, накалоць на што‑н. вострае. Узбіць абруч на бочку. Узбіць вілкі на вожаг. □ Таня выпіла разам з усімі, сціпла выцерла губы кончыкам хусткі, а потым узбіла на відэлец кавалак селядца і скрылёк цыбулі і .. пачала есці. Новікаў.

2. Разм. Надзець, насунуць на што‑н. зверху. Узбіць акуляры на нос. Узбіць шапку на патыліцу.

3. Разм. З цяжкасцю надзець што‑н. вузкае, цеснае. Ледзь узбіў паліто на плечы.

4. Ударамі ўзрыхліць, зрабіць больш мяккім, пышным. Узбіць зямлю капытамі. Узбіць падушкі. Узбіць прычоску. □ Селянін рухава патрусіў да сваіх саней, узбіў салому, паклаў чамаданы. Колас. Цвёрды грунт узбілі ломам. Кляўко. // Ударамі ўзняць у паветра. Неўзабаве першыя халодныя кроплі дажджу цяжка ўпалі на зямлю і ўзбілі на дарозе пыл. Дайліда. // Успеніць што‑н. Узбіць мыльную пену.

5. Разм. Разбіць яйцо на скавараду, патэльню.

6. Разм. Паставіць, палажыць, павесіць што‑н. на вельмі высокае, нязручнае месца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

tief

1. a

1):

zwei Méter ~ два ме́тры глыбінёй;

~er máchen паглыбля́ць;

in den tíefsten Tíefen у са́май глыбіні́

2) глыбо́кі (пра пачуцці);

aus ~ster Séele з глыбіні́ душы́;

~ bewégt глыбо́ка ўзру́шаны [кра́нуты, расчу́лены];

~ empfúnden [gefühlt] (глыбо́ка) прачу́ты [успрыня́ты];

~ erschüttert усхвалява́ны да глыбіні́ душы́;

~ gréifend глыбо́кі, грунто́ўны, радыка́льны;

~ líegend нізі́нны, запа́лы;

~ schürfend глыбо́кі, глыбі́нны, які́ закрана́е сур’ёзныя пыта́нні; які́ глыбо́ка захо́пвае [чэ́рпае] (пра экскаватар)

3) глыбо́кі, густы́ (адценні)

4) глыбо́кі, по́зны;

in ~er Nacht по́зняй но́ччу

5) глыбо́кі, ні́зкі;

ein ~er Ton ні́зкі тон [гук]

6) ні́зкі, гра́зкі, багні́сты;

ein ~er Weg гра́зкая [багні́стая, размы́тая] даро́га; багні́стае бало́та

2. adv

1) глыбо́ка;

das lässt ~ blícken гэ́та наво́дзіць на ро́здум [разважа́нні]

2) глыбо́ка, ні́зка;

den Hut ~ in die Áugen drücken насу́нуць капялю́ш на во́чы

3) глыбо́ка, далёка;

bis ~ in die Nacht да глыбо́кай но́чы

4) глыбо́ка, мо́цна (адчуваць);

er war aufs ~ste erschüttert ён быў усхвалява́ны да глыбіні́ душы́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)