errand

[ˈerənd]

n.

1) даручэ́ньне n.

2) пабягу́шка f.

to run (on) errands — быць на пасы́лках, на пабягу́шках

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

fall short (of)

а) быць ме́ншым (за што-н.)

б) не дасягну́ць

в) не става́ць, не хапа́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

foreshadow

[fɔrˈʃædoʊ]

1.

v.t.

быць перасьцяро́гай; за́гадзя пака́зваць, прадка́зваць

2.

n.

прыме́та f., знак -у m.; прадве́сьце n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

дэпута́т м. Ábgeordnete (sub) m -n, -n, Deputíerte (sub) m -n, -n;

быць вы́браным дэпута́там zum Ábgeordneten [Deputíerten] gewählt wérden;

пала́та дэпута́таў Deputíertenkammer f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

штат​II м. (склад супрацоўнікаў) Personálbestand m -(e)s;

шта́ты наста́ўнікаў Léhrkörper m -s, -;

(быць) у шта́це fest [háuptamtlich, háuptberuflich] ángestellt sein;

скарачэ́нне штатаў Stéllenplankürzung f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

заадно́ прысл.

1. (разам, сумесна) im Éinverständnis, im Éinvernehmen, geméinsam;

быць з сябра́мі заадно́ geméinsam mit den Fréunden sein;

2. (адначасова, мімаходам) zúgleich, gléichzeitig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

заве́яць

1. (занесці снегам, пяском) verwéhen vt, verschütten vt, zúschütten vt (пяском);

2. (быць засыпаным) verwéht, zúgeschüttet sein;

3. (пачаць веяць) ánfangen* zu schnéien

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

кі́слы

1. sáuer: herb (даўкі);

кі́слае малако́ Sáuermilch;

2. хім. sáuer;

3. разм. (тужлівы) sáuer;

быць у кі́слым настро́і míssgestimmt [verdríeßlich] sein; Gríllen fángen* (хандрыць)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

га́ньбіць, ‑блю, ‑біш, ‑біць; незак., каго-што.

1. Зневажаць чыю‑н. годнасць; асуджаць, няславіць. — Няма чаго іншых ганьбіць, лепш гляньце на сябе, — адрэзала .. [Зіна]. Грамовіч. Завошта ж ганьбіць тых людзей, якія адбіваюць націск класавага ворага? Чорны.

2. Быць ганьбай для каго‑, чаго‑н.; няславіць сваімі паводзінамі, учынкамі. Праца нікога не ганьбіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

выка́знік, ‑а, м.

1. Галоўны член сказа, які абазначае дзеянне ці стан прадмета, выражанага дзейнікам; прэдыкат. Просты, састаўны выказнік.

2. Тое, што і выразнік. У імкненні служыць мастацкім словам простаму люду ці, інакш кажучы, быць выказнікам яго гора Багушэвіч даволі часта засяроджваў увагу амаль выключна на сацыяльных аспектах жыцця. Ярош.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)